Pod krzyżem zgięta - w mroku rozpaczy

na ostrych głazach dusza się krwawi

i swą Golgotę krwią serca znaczy...

czy już z tej męki nic nie wybawi?

Anioł, co strzeże przeznaczeń dróg -

- Tak, rzecze - Bóg!



Cios mnie oślepił, zgubiłam drogę,

rana zalewa wciąż oczy moje -

pośród ciemności kroczyć nie mogę -

i brak mi wsparcia - i tak się boję -

co robić, Panie? drżę, jako liść -

- Z miłością - iść.



Czyliż podobna wlec swoje życie

z okropną wizją ciągłej niedoli?

gadzinę myśli zatruwać skrycie

i wiecznie milczeć o tym, co boli -

gdy w uszach moich bez końca brzmi

marność mych dni...



Tak więc - wśród duszy osamotnienia,

gdzie każde tchnienie goryczą dysze -

jakiż, o Panie, dasz cud zbawienia,

aby się burza zmieniła w ciszę

i przestał jęczeć rozbity dzwon?

- Jedynie... zgon.


Widzę w Twych oczach zdradliwe sadzawki,

kożuchem zgniłych lśniące nenufarów,

potworne śmigi kręcących się żarów,

roślin krwiożerczych wężowate drgawki.



Lub mi się zdaje, że to są wieżyce

pohańbionego kościoła, gdzie straszy -

i biją pięści w brązową grobnicę

i leży ksiądz martwy w blaskach złotej czaszy.



Tak się mienią Twe czary, że kindżałem wydrę

dwoje tych wieszczych, a złowrogich oczu -

i pod skronią Zbawcy oprawię w przeźroczu,

aby się zdało, żem zmartwychwzniósł Hydrę.

I niech urzekną gwiazd mroźnych ten szlak

zimowy, łzawiąc bezdźwięcznie: tik-tak-tik-tak...