Wicher wyje i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.



Wicher targa, zamróz siecze,

pokostniały z zimna bory,

a ty sobie idź, człowiecze,

i wyśpiewuj: "duch mój chory" -



i wyśpiewuj: "Miserere",

i wyśpiewuj: "biją dzwony" -

wszystko we mnie dzisiaj szczere:

mój śmiech pusty, ból szalony.



Wicher targa, wicher wyje,

białe kłębią się tumany,

płyną dziwne melodyje -

huczą dzwony, brzmią organy.



Jezus Maryja - jakiś jęk!

Jezus Maryja - jakby śmiech -

ha, szatański wrzask i brzęk -

płacze, świszczy, syczy grzech.



Siostro moja, daj mi dłoń -

wspólne wichry nas porwały,

rumak tętni, skrzy się broń -

krzywe szable, samopały.



To mi wojsko - to mi huf!

zamrożone w stal upiory,

skrzą na barkach pióra sów -

dalej strygi, dalej zmory!



Poloneza! huczmy w śmiech -

Borkowiców groźne plemię -

górą wódz nasz - stary Lech -

wytrącimy z posad ziemię!



My bez słońca - i lazuru -

tym ci szerzej - w lot wałacha -

coś nas więzi - kawał muru -

wiejski kościół - ha ha! ha ha!



Nuż morderco! wywal wrota!

drży ci ręka? - młotem w skronie!

Podejdź bliżej z worem złota,

Sodomito i Mamonie.



Kto tu jęknął? kto tu jest?

jakiś blady płacze Cień -

w imię twoje brałem chrzest -

dziś Twą głowę dam na pień.



Consummatum! czarcie syny,

dokąd was tak pędzi strach?

jeszcze chwila - a w perzyny

cały boski runie gmach.



Do mnie, do mnie wichrów dzieci -

to nie jęk mój - to nie ja -

coś tam pada, coś tam świeci -

Czarna gwiazda, moja łza.



Zgnieść ją - zabić - cóż wielkiego?

drzazgę krzyża w piersi mam -

w lot szatany! dziś niech Jego,

jutro ja swój tryumf dam.



Wicher targa i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.


Niebo tak modre, jak myśl Zbawiciela,

gdy potępieńców wyciągał z otchłani -

od ziemi jakaś nas przepaść roździela -

a nad przepaścią my dwoje zbłąkani.



Serce mi pęka - a nikt, czemu? nie wie.

Wiwian mi zwieścił: tęsknota za niczem!

siedzę na drodze zasłuchany w śpiewie,

który o szczęściu mówi mi zwodniczem.



Leśne zielone kałuży źwierciadło,

jak przez Chrystusa odpuszczone winy -

widzę mej duszy niezmierne mokradło

i wiary mojej ognik złoto-siny.



Życie aniołów tętni w każdej trawie,

marząc o gwiazdach, umierają w chuci -

tych gór olbrzymy do ziemi przykuci -

o, księżyc! księżyc śmierci wschodzi zbyt jaskrawie!