Wicher wyje i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.



Wicher targa, zamróz siecze,

pokostniały z zimna bory,

a ty sobie idź, człowiecze,

i wyśpiewuj: "duch mój chory" -



i wyśpiewuj: "Miserere",

i wyśpiewuj: "biją dzwony" -

wszystko we mnie dzisiaj szczere:

mój śmiech pusty, ból szalony.



Wicher targa, wicher wyje,

białe kłębią się tumany,

płyną dziwne melodyje -

huczą dzwony, brzmią organy.



Jezus Maryja - jakiś jęk!

Jezus Maryja - jakby śmiech -

ha, szatański wrzask i brzęk -

płacze, świszczy, syczy grzech.



Siostro moja, daj mi dłoń -

wspólne wichry nas porwały,

rumak tętni, skrzy się broń -

krzywe szable, samopały.



To mi wojsko - to mi huf!

zamrożone w stal upiory,

skrzą na barkach pióra sów -

dalej strygi, dalej zmory!



Poloneza! huczmy w śmiech -

Borkowiców groźne plemię -

górą wódz nasz - stary Lech -

wytrącimy z posad ziemię!



My bez słońca - i lazuru -

tym ci szerzej - w lot wałacha -

coś nas więzi - kawał muru -

wiejski kościół - ha ha! ha ha!



Nuż morderco! wywal wrota!

drży ci ręka? - młotem w skronie!

Podejdź bliżej z worem złota,

Sodomito i Mamonie.



Kto tu jęknął? kto tu jest?

jakiś blady płacze Cień -

w imię twoje brałem chrzest -

dziś Twą głowę dam na pień.



Consummatum! czarcie syny,

dokąd was tak pędzi strach?

jeszcze chwila - a w perzyny

cały boski runie gmach.



Do mnie, do mnie wichrów dzieci -

to nie jęk mój - to nie ja -

coś tam pada, coś tam świeci -

Czarna gwiazda, moja łza.



Zgnieść ją - zabić - cóż wielkiego?

drzazgę krzyża w piersi mam -

w lot szatany! dziś niech Jego,

jutro ja swój tryumf dam.



Wicher targa i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.


Na ciemnym morzu wicher rozpaczy

szarpie i targa żagiel tułaczy.

Płynę bez steru, płynę bez wiosła -

oby mię prędzej burza rozniosła!



Ja - rycerz dumny świętego Grala -

[duch mój się dotąd ogniami spala]

Różany ogród bożych tajemnic -

[dziś uroczysko mogilnych ciemnic]

Ja - com Chrystusa wynosił z grobu

[oto stygmaty na rękach obu] -

Ja i me gwiazdy cicho spadamy -

jak lilie zżęte w grobowe jamy.

Morze się pieni, ryczy jak lew -

nade mną stado znużonych mew.



Goni je, szarpie dzika rybitwa -

skrzydła ich błyszczą niby modlitwa.

Oh, dajcie łuk mój, który ocala -

wzdyma się grzywą ostatnia fala -

łódź wylatuje w obręczy pian -

na trąbach śmierci zagrał mi Pan.



Litości żebrze tłum obłąkany,

katedr się chwieją kamienne ściany,

runęły, gniotąc serca i mózgi,

w jelitach sterczą krzyża odruzgi.

Dłonie błagalne wbiły się w drzewo,

otchłań się kłębi z czarną ulewą,

na wirach tańczy ludzkość wyrodna,

pod serc nawalą krzyż idzie do dna.



Morze się pieni, ryczy jak lew -

nucę spokojnie ostatni śpiew.