Wicher wyje i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.



Wicher targa, zamróz siecze,

pokostniały z zimna bory,

a ty sobie idź, człowiecze,

i wyśpiewuj: "duch mój chory" -



i wyśpiewuj: "Miserere",

i wyśpiewuj: "biją dzwony" -

wszystko we mnie dzisiaj szczere:

mój śmiech pusty, ból szalony.



Wicher targa, wicher wyje,

białe kłębią się tumany,

płyną dziwne melodyje -

huczą dzwony, brzmią organy.



Jezus Maryja - jakiś jęk!

Jezus Maryja - jakby śmiech -

ha, szatański wrzask i brzęk -

płacze, świszczy, syczy grzech.



Siostro moja, daj mi dłoń -

wspólne wichry nas porwały,

rumak tętni, skrzy się broń -

krzywe szable, samopały.



To mi wojsko - to mi huf!

zamrożone w stal upiory,

skrzą na barkach pióra sów -

dalej strygi, dalej zmory!



Poloneza! huczmy w śmiech -

Borkowiców groźne plemię -

górą wódz nasz - stary Lech -

wytrącimy z posad ziemię!



My bez słońca - i lazuru -

tym ci szerzej - w lot wałacha -

coś nas więzi - kawał muru -

wiejski kościół - ha ha! ha ha!



Nuż morderco! wywal wrota!

drży ci ręka? - młotem w skronie!

Podejdź bliżej z worem złota,

Sodomito i Mamonie.



Kto tu jęknął? kto tu jest?

jakiś blady płacze Cień -

w imię twoje brałem chrzest -

dziś Twą głowę dam na pień.



Consummatum! czarcie syny,

dokąd was tak pędzi strach?

jeszcze chwila - a w perzyny

cały boski runie gmach.



Do mnie, do mnie wichrów dzieci -

to nie jęk mój - to nie ja -

coś tam pada, coś tam świeci -

Czarna gwiazda, moja łza.



Zgnieść ją - zabić - cóż wielkiego?

drzazgę krzyża w piersi mam -

w lot szatany! dziś niech Jego,

jutro ja swój tryumf dam.



Wicher targa i śnieg prószy,

a ja błądzę przez zawieje -

szatan jakiś w mojej duszy

to zapłacze, to się śmieje.


W mroku się idzie tam - kiedy wyje wiatr.

Zwiotszała kuźnia wśród rozstajnych dróg.

Za dnia nie ujrzysz jej -

hej - hej -

wyje wiatr.

Noc mroźna - wiatr wyrywa pnie,

sosny do ziemi gnie.

Za cmentarzem bije młot -

głuchy grzmot.

Kuj żelazo,

kuj żelazo -

okute serce nie pęka.

Skradam się - pod chaszczą zwalonych drzew -

przez rozerwane nawałnicą skiby -

do samej ściany, gdzie połyska żar.

Dziura jest w dylach: widzę -

niski człowieczek -

[chwilami wyrasta nad chmury]

z oczyma jak dwa lochy bez dna -

w wyschłych piszczelach rąk

dźwiga młot -

i podnosi z wolna -

jak nakręcona figura woskowa -

zaś opuszcza nagle z potęgą -

w straszne zębate kowadło,

na którym się wzdryga

rozkrwawiona hostia.

Ona oddycha, jak serce -

ona się przyczaja w sobie - i kurczy -

w blasku rozbryzganych płomieni

twarz bledsza od lilij

wschodniego księcia.

Oczy gasną cicho, jak księżyc na morzu,

tuląc się w wiekuisty bezmiar czarnych szafirów.

Ziemia się rozwarła

i jęło zapadać oberwisko meteorów

w ziejącą wśród głazów szczelinę.

A straszny ślepiec odepchnął kupę żużli nogą

i przez bór pędzi -

i znowu powraca -

sosny szumiące ugina jak rżysko.

Moje oczy stały się podobne do dwojga

zamarzłych okien.

On nie widzi -

nie ogląda się -

lecz czegoś szuka niewidomy -

i wygrzebuje coś skrytego w ziemi -

wtem wicher uderzył żelaznym skrzydłem

i runął - zawalił się dach.

- - - - - - - - - - - - - - - -

Idę śpiąc -

nogi mam, jak ciężkie czarne trumny.

Słyszę dźwięk trąbki

i skowyt ogarów -

siadłem w rowie -

głowa mi opadła:

idę już tak od wieków -

przeklęty - bez winy.

I obudził mnie mróz:

szumi las -

gdzie iść?

droga tu -

droga tam -

Wlecze się za mną brzydka ropucha.

Szatany z piskiem, jak szczury,

osuwają się po drzewach -

zmyliłem szlak -

wróciłem w miejsce, gdzie kuźnia.

Popiół zimny -

kładnę się na kupie żużli,

sen okrąża mnie, jak ryś -

nie wchodząc

do wnętrza zmartwiałej, nieruchomej ciszy.



Kochanemu bratu S. Maszewskiemu.