Ty u bram moich, wiekuisty Boże!

wszak władcą grobów jestem i pustyni -

nie władcą nawet, bo nieraz się korzę

przed cieniem cienia - i smutek mię czyni

bezwładnym, jako w krach zamarzłe morze.



Ale racz wstąpić do skalnej wieżycy,

gdzie moje tygry wyściełam ajerem -

przed Tobą, królu, stanę bez przyłbicy

i miód wyniosę przedni - sercem szczerem -

sam jestem - Bór i Poświst moi służebnicy



Jarzą gromnice nad umarłym ciałem

[z księgi mię żywych raczyłeś wymazać] -

i obdarzywszy czarodziejstwa szałem -

piekło mi każesz strącać, gwiazdy stwarzać

i jako harfą być - pod lodu zwałem...



O Miłościwy! Ty mi ciemne moce

na okręt życia-ś dał - w puszce Pandory

i serce moje - jak gwiaździstą procę,

rozwichrzasz duchem, co się rwie w przestwory

a straż mi dzierżą głuche, zimne Moce.



Oto mi płacze i budzi się wiecznie

gość mój tajemny i więzień nieznany -

czasem, jak Helios, gra hymny słoneczne,

a czasem jęcząc jak żebrak złamany,

tuli się do nóg moich - niebezpiecznie!



Bo za jałmużnę łez - on dzikim śmiechem

wstrząsa kamienny sklep - i aż w milczeniu

skarg potępionych napełnia mię echem -

a twarzy jego nie widać w płomieniu -

a na Oliwnej Górze zwał go Chrystus - grzechem.



I teraz czuję - siedzi za mą głową

Archanioł senny, co na krańcach ziemi

rozpostarł skrzydła i baśń lazurową

gra na organach palcami srebrnemi -

- - Miłość -

- i drugie niezgłębione słowo:

Śmierć.



Miałem się Bogu spowiadać - nie będę.

Niech serce leży w zimnej bazylice

osnute w marzeń królewską legendę

i w proch - dopóki zaszumią orlice

i tam uniosą, gdzie wszystko zdobędę!



wszystko! i Ciebie czarny Polifemie,

coś mi roztrzaskał maszt niedoli głazem - -

Serce jak wulkan w swoich ogniach drzemie,

zarosłe lilią i błękitnym ślazem -

aż buchnie - i krwią swą zaleje tę ziemię,



co u podnóża śni w jodeł tęsknocie,

jako słowiki - gdy osiądą groby.

Serce me tętni w głuchym grzmocie

i zasłuchane w płacz kamiennej Nioby,

gotowe bluźnić, że więdną stokrocie.



Niech więdną - kwiaty rozstrzępione morzem,

niechaj się więzień szalony uśmierca,

biegnąc puszcz wolnych lodowym bezdrożem -

niechaj me serce pęknie - lecz z Twojego serca

dobędę także jęk - tym ostrym nożem - -

Ona umarła - i nigdy nie wstanie -

Ona zaklęta - i nikt jej nie zbudzi -

rzuciłeś w zimny loch - na obłąkanie

tę Świętą, gdzie się zakrwawi i zbrudzi

i wyprze Ciebie, słysząc kurów pianie,



słysząc Judasza cekiny i Piłatową

sprawiedliwość Boga...

Ty opuszczony

Starcze - błąkasz się w zamieć zimową,

a nicość bije w swoje czarne dzwony,

a piorun wije gniazdo nad Twą głową.



I tu przychodzisz - Twórco przeznaczenia -

[jak mnich wyklęty - aż na krańcach wioski -

do samotnego nędzarza - wśród cienia

żebrząc o węglik - w imię męki Boskiej...]



odszedł, nade mną zwarły się sklepienia -



Mroki, pochłońcie mię! wy mię zatopcie, głębiny,



On nad urwiskiem, osypany szronem

gwiazd - w zakrwawionem

przestworzu... O, przebacz nam winy,

jako my Tobie - błogosławim dzwonem

umarłych -

mających umrzeć tej godziny.



Aniołowie grają hymn. - serce moje płacze -

Aniołowie idą w dal - serce me przyklęka, -

i zostałem sam - gdzie grobowca pleśń -

słońca nigdy już - ni gwiazd nie zobaczę -

a prowadzi mię jakaś mściwa ręka -

a prowadzi mię - wiekuistny żal...


jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak 

żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane 

fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe 

jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą.

I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi 

wypiekami.

W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, 

zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono 

poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów.

Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym 

ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od 

niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę 

jezior.

Niebo się srebrzy jak całun.

Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów.

Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - 

dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga 

kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim 

pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum 

uwięzgłych brył.

I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych 

dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze 

ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na 

opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się 

nieziemnych strun.

Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o 

gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych 

pól - wstępuje Widmo.

Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych 

krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak 

pustynia.

W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji 

szaleńca, zdaje się iść:

z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby 

Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono 

dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się 

zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia 

idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc.

A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się 

nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym 

wiekiem Oślepłej Harpii.