Ty u bram moich, wiekuisty Boże!

wszak władcą grobów jestem i pustyni -

nie władcą nawet, bo nieraz się korzę

przed cieniem cienia - i smutek mię czyni

bezwładnym, jako w krach zamarzłe morze.



Ale racz wstąpić do skalnej wieżycy,

gdzie moje tygry wyściełam ajerem -

przed Tobą, królu, stanę bez przyłbicy

i miód wyniosę przedni - sercem szczerem -

sam jestem - Bór i Poświst moi służebnicy



Jarzą gromnice nad umarłym ciałem

[z księgi mię żywych raczyłeś wymazać] -

i obdarzywszy czarodziejstwa szałem -

piekło mi każesz strącać, gwiazdy stwarzać

i jako harfą być - pod lodu zwałem...



O Miłościwy! Ty mi ciemne moce

na okręt życia-ś dał - w puszce Pandory

i serce moje - jak gwiaździstą procę,

rozwichrzasz duchem, co się rwie w przestwory

a straż mi dzierżą głuche, zimne Moce.



Oto mi płacze i budzi się wiecznie

gość mój tajemny i więzień nieznany -

czasem, jak Helios, gra hymny słoneczne,

a czasem jęcząc jak żebrak złamany,

tuli się do nóg moich - niebezpiecznie!



Bo za jałmużnę łez - on dzikim śmiechem

wstrząsa kamienny sklep - i aż w milczeniu

skarg potępionych napełnia mię echem -

a twarzy jego nie widać w płomieniu -

a na Oliwnej Górze zwał go Chrystus - grzechem.



I teraz czuję - siedzi za mą głową

Archanioł senny, co na krańcach ziemi

rozpostarł skrzydła i baśń lazurową

gra na organach palcami srebrnemi -

- - Miłość -

- i drugie niezgłębione słowo:

Śmierć.



Miałem się Bogu spowiadać - nie będę.

Niech serce leży w zimnej bazylice

osnute w marzeń królewską legendę

i w proch - dopóki zaszumią orlice

i tam uniosą, gdzie wszystko zdobędę!



wszystko! i Ciebie czarny Polifemie,

coś mi roztrzaskał maszt niedoli głazem - -

Serce jak wulkan w swoich ogniach drzemie,

zarosłe lilią i błękitnym ślazem -

aż buchnie - i krwią swą zaleje tę ziemię,



co u podnóża śni w jodeł tęsknocie,

jako słowiki - gdy osiądą groby.

Serce me tętni w głuchym grzmocie

i zasłuchane w płacz kamiennej Nioby,

gotowe bluźnić, że więdną stokrocie.



Niech więdną - kwiaty rozstrzępione morzem,

niechaj się więzień szalony uśmierca,

biegnąc puszcz wolnych lodowym bezdrożem -

niechaj me serce pęknie - lecz z Twojego serca

dobędę także jęk - tym ostrym nożem - -

Ona umarła - i nigdy nie wstanie -

Ona zaklęta - i nikt jej nie zbudzi -

rzuciłeś w zimny loch - na obłąkanie

tę Świętą, gdzie się zakrwawi i zbrudzi

i wyprze Ciebie, słysząc kurów pianie,



słysząc Judasza cekiny i Piłatową

sprawiedliwość Boga...

Ty opuszczony

Starcze - błąkasz się w zamieć zimową,

a nicość bije w swoje czarne dzwony,

a piorun wije gniazdo nad Twą głową.



I tu przychodzisz - Twórco przeznaczenia -

[jak mnich wyklęty - aż na krańcach wioski -

do samotnego nędzarza - wśród cienia

żebrząc o węglik - w imię męki Boskiej...]



odszedł, nade mną zwarły się sklepienia -



Mroki, pochłońcie mię! wy mię zatopcie, głębiny,



On nad urwiskiem, osypany szronem

gwiazd - w zakrwawionem

przestworzu... O, przebacz nam winy,

jako my Tobie - błogosławim dzwonem

umarłych -

mających umrzeć tej godziny.



Aniołowie grają hymn. - serce moje płacze -

Aniołowie idą w dal - serce me przyklęka, -

i zostałem sam - gdzie grobowca pleśń -

słońca nigdy już - ni gwiazd nie zobaczę -

a prowadzi mię jakaś mściwa ręka -

a prowadzi mię - wiekuistny żal...


Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.