Wonny srebrzysty kwiat orchidei -

miłość zbłąkana w czarnej zawiei -

skrzydła rozpuścił nad nią krwawy sęp -

biedna królewna, gnijąca wśród kęp!...



Tęczami śniegu migoce ten kwiat,

ale się rdzawy w nim przesącza jad -

w słońca uściskach motyl drga leciuchno,

w mroku się jarzy zielonawe próchno.



- Wielu młodzianów legło u mych stóp -

mroźny, głęboki zapadał się grób -

księżyc się wznosi nad górą pustyni,

pałac samotny jak serce bogini.



Wśród nocnej ciszy miedziane Centaury

płyną w cieśninach i grają w litaury;

chrapliwym dźwiękiem swych poczwórnych płuc

świadczą, że kona ich z miłości wódz.



Syczącą głownię rzuciłam do nóg -

inny mię pojął - tam w podziemiach - bóg!



Centaurze młody, sercem obłąkany,

na dno kraterów zwiedli Cię szatany.



Wiatr zimnej nocy dworzec mój zapalił,

bór się w gałęziach opalonych żalił,

i poszłam w ciemność - czerwoną od łun

oczy objawień pełne i run.



Słońce, gdy skrzydła swe opuszcza w mrok,

tygrys raniony, gdy się pręży w skok -

taką ma krwawość i taki ma wzrok.



A śpiew na falach łamał się wśród burz.



- Tam, gdzie już słońce nie odwiedza krain,

- lecz harfiarz ciemny - starzec Wajnemain

- przyciąga z głębin ciche światło mórz -

- płynę wygnaniec, zabójca ojczyzny,

- [czasem mi tylko pachnie zagon żyzny]

- okręt steruję na złowrogi prąd,

- aby ominąć Gorgon śpiewnych ląd.



- Orki, Meduzy, czarne Kaszaloty,

- i wód miraże i tęczowe groty

- [fale mi szumią jakby pokos traw

- i śnię - mój dworzec z jodeł pośród raf].



- Na trąbie wodnej Norny mi zagrały

- okręt wirując poleciał na skały...



Gościu! Gorgony ty się boisz łon?

słuchaj, jak bije Ci wieczorny dzwon.



Tam nad jeziorem błękitnych lotosów

gwiazdę Twych natchnień przypnę do mych włosów -

kogo ja dotknę - ten nie wstanie już

z sennego łoża moich czarnych róż.



W jedwab Cię miękkiej otulę niewoli,

serce mi oddasz, które jeszcze boli -

słuchaj - rzuciłam je w świetlaną toń -

teraz na skrzydła moje pochyl skroń.



Hymn Twój poniesiesz umarłym narodom,

ja nieśmiertelną jestem, w śmierci młodą -

nie drżyj - to ramion moich tuli chłód -

na Eleuzyjskich polach jest Twój lud.



Zaklnę Cię w kamień i poświęcę bogom,

skrzydeł anielskich będziesz tlił pożogą,

patrząc na morza, nie czekaj nikogo,

wsłuchany w gwiazdy - idź Samotną Drogą.



Jam jest Gorgona, - kochanku mych łon -

słyszysz - wieczorny znów Ci zagrał dzwon.



Przy grobie Medyceuszów - W. Dyzmańskiemu.


Tak... więc mi radzisz jedno - zapomnienie -

i przyjaźń dajesz miłosiernej siostry...

Wiem - obowiązek, przysięga, sumienie -

wiem - i nie żądam - wolę ja nóż ostry,

niźli łagodne czyśćcowe płomienie.



Już późno... wróćmy. O, jak zmienne Lenko,

pogody świata - wiatr chmurzyska goni

i pędzi prosto - patrz - w Twoje okienko

podniebne, skryte w hiacynty i bluszcze -

i tam łzy drobne, rzęsiste uroni.



Czy wiesz? gdy drżący wicher w szyby pluszcze

mam dziwną pewność i dziwną obawę,

że tak sam jeden będę w dni szarawe

umierał... Nie myśl, że straszyć chcę zgonem -

poję się życiem, jak faun winogronem.



Otóż i dom Twój. Deszcz okrutny siecze.

Wszelka tragedia swą banalność wlecze.

Milczysz? wciąż milczysz... i oczy masz wbite

w szorstkie, zdeptane, brukowe kamienie -

ja wiem - tam czytasz napisy wyryte -

ja zgadnę:

"depce po nas przeznaczenie"...



Mej duszy osnowa,

którą ci składam na wieczność:

był ból i była konieczność

i Kain i grzech i Jehowa

i ducha śmiertelny głód -

a teraz wolność - i cud.

Widzisz bezgrzmotne błyskania?

piorun się w tej chmurze chowa.

Z płomiennej róży kochania

kto się skałą nie narodzi -

zginie w powodzi.

Śmiejesz się smutno - ciemne moje słowa... .

trzeba zwyciężać... zwyciężać... bądź zdrowa.