Dałeś nam, Mroku, mieczów siedem,

a wszystkie miecze obosieczne:

nieszczęsną Miłość - brak Miłości,

wpatrzenie oczu ślepych - wieczne!

nieugaszonych marzeń - kwiat parości,

zwątpienie, które jest nam Credem;

zamek Chrystusa na bajorze;

tętent szatana wśród Golgoty -

i krzyż milczący, w głębiach złoty,

który niewiarą pług zaorze!


Widzę w Twych oczach zdradliwe sadzawki,

kożuchem zgniłych lśniące nenufarów,

potworne śmigi kręcących się żarów,

roślin krwiożerczych wężowate drgawki.



Lub mi się zdaje, że to są wieżyce

pohańbionego kościoła, gdzie straszy -

i biją pięści w brązową grobnicę

i leży ksiądz martwy w blaskach złotej czaszy.



Tak się mienią Twe czary, że kindżałem wydrę

dwoje tych wieszczych, a złowrogich oczu -

i pod skronią Zbawcy oprawię w przeźroczu,

aby się zdało, żem zmartwychwzniósł Hydrę.

I niech urzekną gwiazd mroźnych ten szlak

zimowy, łzawiąc bezdźwięcznie: tik-tak-tik-tak...