Znam wszystko w życiu, co poznać jest warto:

puszcze i stepy, wulkany i morza -

znam drogi proste i kręte bezdroża,

a na Tarpei mą duszę rozdarto -

znam krwawe zemsty i proch przed kościołem

i bramę piekieł, na którą się wspiąłem.



Wierzyłem Panu. O i dzisiaj wierzę -

lecz Bóg mój nie jest już Bogiem zbawienia -

błąkam się w cichym podwórcu więzienia,

patrząc, jak walczą dwaj czarni szermierze

o czyjeś serce; patrząc w mgławicowe

światy - i starca wiecznego - Jehowę.



W pałacu lilii krąży bóg miłości -

złoto-zielony świetlak; nad jeziorem

latają jętki - w wonnem lazurowem

przestworzu, bo jabłoń dziś przyjmuje gości.

Lecz w kielich krople spadają goryczy -

węża zdeptałem - on zwinął się - syczy.



Pani K. Zielińskiej - chodząc nad stawem w Ż...


Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.