Znam wszystko w życiu, co poznać jest warto:

puszcze i stepy, wulkany i morza -

znam drogi proste i kręte bezdroża,

a na Tarpei mą duszę rozdarto -

znam krwawe zemsty i proch przed kościołem

i bramę piekieł, na którą się wspiąłem.



Wierzyłem Panu. O i dzisiaj wierzę -

lecz Bóg mój nie jest już Bogiem zbawienia -

błąkam się w cichym podwórcu więzienia,

patrząc, jak walczą dwaj czarni szermierze

o czyjeś serce; patrząc w mgławicowe

światy - i starca wiecznego - Jehowę.



W pałacu lilii krąży bóg miłości -

złoto-zielony świetlak; nad jeziorem

latają jętki - w wonnem lazurowem

przestworzu, bo jabłoń dziś przyjmuje gości.

Lecz w kielich krople spadają goryczy -

węża zdeptałem - on zwinął się - syczy.



Pani K. Zielińskiej - chodząc nad stawem w Ż...


Na ciemnym morzu wicher rozpaczy

szarpie i targa żagiel tułaczy.

Płynę bez steru, płynę bez wiosła -

oby mię prędzej burza rozniosła!



Ja - rycerz dumny świętego Grala -

[duch mój się dotąd ogniami spala]

Różany ogród bożych tajemnic -

[dziś uroczysko mogilnych ciemnic]

Ja - com Chrystusa wynosił z grobu

[oto stygmaty na rękach obu] -

Ja i me gwiazdy cicho spadamy -

jak lilie zżęte w grobowe jamy.

Morze się pieni, ryczy jak lew -

nade mną stado znużonych mew.



Goni je, szarpie dzika rybitwa -

skrzydła ich błyszczą niby modlitwa.

Oh, dajcie łuk mój, który ocala -

wzdyma się grzywą ostatnia fala -

łódź wylatuje w obręczy pian -

na trąbach śmierci zagrał mi Pan.



Litości żebrze tłum obłąkany,

katedr się chwieją kamienne ściany,

runęły, gniotąc serca i mózgi,

w jelitach sterczą krzyża odruzgi.

Dłonie błagalne wbiły się w drzewo,

otchłań się kłębi z czarną ulewą,

na wirach tańczy ludzkość wyrodna,

pod serc nawalą krzyż idzie do dna.



Morze się pieni, ryczy jak lew -

nucę spokojnie ostatni śpiew.