Wśród nocy głuchej zagrał dzwon,

nikt nie wie, skąd przychodzi on -

kościół zamknięty, proboszcz w śnie -

a cóż tam w mroku leci - mknie?

pogrzeb? lecz co te mary konne

znaczą - i jęki - i śpiewy studzwonne?



Zawrzyjmy drzwi i okna chat -

będzie to dżuma albo grad,

ale upiory gonią w las -

sznur niewidzialny wlecze nas -

i my za nimi - połą kryjąc

twarz - idziemy na wpół żyjąc.



Przez wądół leśny, grzęzaw ług,

gdzie się nie wrzynał nigdy pług,

przez bór, gdzie szumi skrzydłem strach,

jak dusze błędne idziem w snach.



Stare zamczysko, drzewiej gród,

ponoć olbrzymów byt tu lud -

czepia się mszały z głazem głaz -

płomień wybuchnął i zgasł.



O czymże gęślarz gra?

w ciemnościach zejdzie Bóg -

i w kim nie żywie skra -

ten się obali z nóg.



O, widzim otchłań już -

stoi w łachmanach król -

i krwią napełnia kruż -

może to lek? a może ból?



Na tronie Dziewa śni,

chochliki w wieńcach róż -

jak w one idziem dni

do Chrystusowych zórz.



Obudźcie, Panie, ją -

obudźcie z onych mar,

w których się dusze rwą,

gdy je skamieni czar.



I podchodzim mrący do zmarłej,

i całujem gnijącą tę dłoń -

sine wargi się bólem rozwarły,

a robaki żłobią jej skroń.



Odór - stęchlizna -

na sercu blizna -

żali mordercę? że w pokutnych

giezłach - do cieniów pielgrzymujem smutnych?



Czemu na czole mym krew?

a czemu w oczach Twych srom?

a czemu łamie się śpiew -

to w hymn, to w jęk - to w grom?

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Hej, hej! ze smoczych gniazd

wypełza czarny gad -

w koronie siedem gwiazd,

kwitnący wokół sad.

Dębowe grube pnie

żelazną łuską gnie,

płomieniem krwawym lśni -

krótkie są człeka dni -

serce zamiera nam -

u śmierci stoim bram;

w sercu się mroczy grób,

węża jesteśmy łup.

Ni jak zmarznięte krzewiny

ścięte szronem -

prężą się lwie drużyny

przed zaskronem.

On jeden z wolna paszczę

zwraca w krąg -

i toczy nas, jak praszczę,

w mgliwie łąk.

I grają nam, jak skrzypki,

zielska pól -

wije się przy nas chybki

czarny ból.

Aż tam gdzie w bagnach okno -

bez dna toń -

i gdzie rosiczki mokną,

łamiąc dłoń -

topią się i nurzają

duchów ćmy -

skrzypeczki śpiewne grają:

tęskne-śmy!

A duch w koronie gędzi

niemą pieśń -

i szlocha na krawędzi,

patrząc w pleśń.

I zepchnął go tam dłonią

Witeź Włast,

odziany złotą bronią

z klętych gwiazd.



I przeciw smoku dumnie

zagrał w dzwon -

a młoda pani w trumnie

krwawi szron.

A cały srebrem tkany

śpiżów król -

jak słońce - gdy tumany

kurzy z ról -

tak on roztęczył smoka

aż do chmur -

a noc szafirooka

schodzi z gór.

I tam na nieba morzu

skrzy się gad,

a my - jak na przestworzu

bujny kwiat.

A pieśń ogniami błyska -

wichrem wiar -

jakby przez uroczyska

wionął żar.



Orły! niechaj wam ukażą szlaki w błękitach -

w lesie tur, w stepie sumaki -

a potoki na granitach,

a w morzu wiry Malsztromu -

a w chmurach - śpiew gromu.



Na poboju legło sto tysięcy

młodzianów -

każdy jęk - każda rana więcej

mówi niż mądrość brahmanów,

bo umierał wszechświat w każdym łonie,

a bóg - słońce szydziło na tronie.



Oto wyschły w posusze las dębów -

zapalę -

i tryśnie z ożywionych zrębów

ognia zachwyt, a nie żale -

kto się dotknie mego mroku -

wzleci jak Perkun w obłoku.



Ja nie będę wam grał pieśni smutnej,

o Cienie!

lecz dam tryumf dumny i okrutny,

co zawali błękitów sklepienie

i zdruzgoce -

waszych bogów tęskniące bezmoce.



I powiodę was w kraj zórz polarnych

z dźwiękiem rogów -

i zakrwawię u kamieni ofiarnych -

i przekuję was ludzi - w półbogów -

dziką pieśnią serca wam zachwycę -

a do ręki dam grom - i orlicę.



Ognie! niechaj was wśród mroków rozżarzą,

Ocean! niech was wichrami napoi -

jak archanioł z łańcuchem w gwiazd zbroi

zejdźmy się z Bogiem twarz z twarzą.



I cały ogromny lud -

jak w burzy lecący śnieg -

rwał się na szczyty gór -

w siedmio-płomieniu gwiazd.


Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.