Memu Ojcu.



On do mnie pisał list - mój synuś mały!

patrząc się w księżyc - na szrężodze szyby

pisał mi rączką, że już nadleciały

aniołki - Pan Jezus przyjdzie - łowią ryby -

złote lśnią gwiazdki... - niech mój Tatuś wraca - Mama jest chora - Tatuś 

caca -

mój Tatuś dusia...

Lecz pewno wstrzymały

chmury ten list, lub Anioł biały -

bo mi się nie wdarł promień w stalagmity

i nie oświetlił groty, łzami szumnej

i nie przypomniał, że są gdzieś błękity -

i Bóg - i w moim sercu dwie Jego kolumny.



Raduj się duszo moja w Panu,

rozbłyśnij, jak zorza, w purpurze

i zamek słońcu na strzelistej górze

wybuduj - w dal od czarnego tumanu.

Choćbyś utracił wszechświat - nie stracone

nic - bo masz dwa serca przelśnione

i na tych skrzydłach wylecisz wśród pieśni.



Tobie syneczku, - pisze Tatuś dusia,

że wróci - weźmie na rączki Jarusia

i będzie z Tobą zbierał fijołeczki

i będzie nucił piosneczki

o kwiatku, co się nie rozwinął wcześniej -

- i Mama już płakać nie będzie...



Ale Cień groźny idzie za mną wszędzie

i nie wiem, kiedy mię wyzwoli

z tych mroków - Bóg.


Płyną z mogił duchy białe,

jak męczonych ofiar dym -

i swe szpony zlodowiałe

zatapiają w sercu mym. 

rozoranej ziemi moc -

wicher świszcze, wicher zgrzyta,

to upiorów sądna noc.

co szeptacie w sercu mym?

wyją bomby, świszczą kule -

i z reduty płynie dym.



Jak ten żołnierz się krwawi...idź precz!

szubienica skrzypi i powiewa -

kto obróci w moim sercu miecz -

temu serce moje pieśń zaśpiewa.



Ha - coś tętni - karawan i grób -

ba, to jest - sędziego tron -

widzę - siedzi w gwiazdach On -

krwią bez głowy ściekający trup.

A dokoła groźny stanął huf -

zamarznięty na bezdrożach lud -

lśnią na barkach czarne pióra sów -

a na hełmach ich gwiazdy - jak cud.



I ugiąłem przed nim kolano -

i swą głowę złożyłem na pień -

wtem zapłakał mi tęczowy Cień:

czy miłością i ciebie zbłąkano?



Ja odrzekłem: wyleję swą krew

za ten jeden z mego serca śpiew -

za ten jeden z ręki Bożej cud -

za bijący w niebiosa grom - lud!



Lecz zahuczał przeraźliwy śmiech -

i na koniu poleciałem w cwał -

a spod kopyt rozpryskiwał grzech -

a na trąbie grał śpiżowej - Szał.



I nie żądam już więcej aniołów -

nie podaję już siebie na zgon -

czuję - leci do mych oczodołów -

z czarnej ręki sypiący się szron.



I rozpędzam swego konia w cwał

i przelatam żywe groby w skok -

a na trąbie gra śpiżowej Szał -

a gwiazdami osypuje - Mrok...