Memu Ojcu.



On do mnie pisał list - mój synuś mały!

patrząc się w księżyc - na szrężodze szyby

pisał mi rączką, że już nadleciały

aniołki - Pan Jezus przyjdzie - łowią ryby -

złote lśnią gwiazdki... - niech mój Tatuś wraca - Mama jest chora - Tatuś 

caca -

mój Tatuś dusia...

Lecz pewno wstrzymały

chmury ten list, lub Anioł biały -

bo mi się nie wdarł promień w stalagmity

i nie oświetlił groty, łzami szumnej

i nie przypomniał, że są gdzieś błękity -

i Bóg - i w moim sercu dwie Jego kolumny.



Raduj się duszo moja w Panu,

rozbłyśnij, jak zorza, w purpurze

i zamek słońcu na strzelistej górze

wybuduj - w dal od czarnego tumanu.

Choćbyś utracił wszechświat - nie stracone

nic - bo masz dwa serca przelśnione

i na tych skrzydłach wylecisz wśród pieśni.



Tobie syneczku, - pisze Tatuś dusia,

że wróci - weźmie na rączki Jarusia

i będzie z Tobą zbierał fijołeczki

i będzie nucił piosneczki

o kwiatku, co się nie rozwinął wcześniej -

- i Mama już płakać nie będzie...



Ale Cień groźny idzie za mną wszędzie

i nie wiem, kiedy mię wyzwoli

z tych mroków - Bóg.


Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...