jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak 

żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane 

fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe 

jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą.

I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi 

wypiekami.

W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, 

zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono 

poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów.

Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym 

ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od 

niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę 

jezior.

Niebo się srebrzy jak całun.

Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów.

Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - 

dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga 

kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim 

pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum 

uwięzgłych brył.

I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych 

dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze 

ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na 

opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się 

nieziemnych strun.

Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o 

gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych 

pól - wstępuje Widmo.

Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych 

krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak 

pustynia.

W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji 

szaleńca, zdaje się iść:

z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby 

Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono 

dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się 

zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia 

idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc.

A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się 

nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym 

wiekiem Oślepłej Harpii.


Tak mi Ojczyzny mojej żal -

tak żal!

minęła ona jakby sen -

jak sen.

Była królewną pośród hal

i borów -

piersi zakute miała w stal,

włosy jak len -

oczy jak głąb wieczorów.

Wróg jej pokrwawił łańcuchem skroń

i zamurował w grobie -

i tak ją zwiesił nad ciemną toń,

skutą za ręce obie.

Przychodzą do niej ruskie cary -

olbrzymy z lodu

i piją rdzawe krwi puchary -

mękę narodu.

Słuchaj! przyjdzie Jan Groźny z Malutą,

prosząc Cię w swadźbę dla syna;

każ - aby rozkuto

tę dłoń, co sztaby zgina.

I wypij do dna krew z czarnych smoków,

Ojczyzno moja -

i wiedz - że z lodów mocną jest zbroja -

a miecz - wykuty z oków.

Ty carewicza uściśnij w łożu,

oczyma zmień go w głaz -

potem na pola idź - w złotym zbożu -

gdzie kosi stary Włas.

Jemu się pokłoń aż do ziemi -

bo on Twój dzierży ród -

z nim - pod lipami pachnącemi

módl się do Gwiazd swych - o cud.