jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak 

żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane 

fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe 

jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą.

I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi 

wypiekami.

W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, 

zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono 

poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów.

Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym 

ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od 

niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę 

jezior.

Niebo się srebrzy jak całun.

Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów.

Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - 

dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga 

kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim 

pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum 

uwięzgłych brył.

I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych 

dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze 

ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na 

opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się 

nieziemnych strun.

Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o 

gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych 

pól - wstępuje Widmo.

Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych 

krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak 

pustynia.

W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji 

szaleńca, zdaje się iść:

z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby 

Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono 

dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się 

zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia 

idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc.

A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się 

nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym 

wiekiem Oślepłej Harpii.


Kwiat purpurowy marznie w lodowni

w upiornych snach -

dusza się błąka z zarzewiem głowni,

by odgnać strach.



Tam - na Golgoty krzyżu zawisnął

skrwawiony kruk -

harfa gra cicho - skrzydłami błysnął -

u Jego nóg.

A więc ty dziki śmiechu zwątpienia

składasz Mu łzy?

lecz to kość ludzką gryzły wśród cienia

zgłodniałe psy. 



Hej, z maurytańskich śpiewnych sal

wybiega do mnie hurysa -

czarny płomienny jedwabny szal

z nagiego łona się zwisa.



Cyprysy - księżyc - fontann szmer -

zaczarowane ganki -

oddałem wszystkie gwiazdy sfer

za uścisk - Maurytanki 



Newady śnieżne zimne szczyty,

gdzie orły z wrzaskiem krążą głodne,

sosen pachnących malachity,

mórz turkusowych szlaki wodne -



- widzę - czerwony mam puginał

i krwi na ciele moim plama,

gdym ją w uścisku już przeginał

ona o śmierć prosiła sama. 



Na szafirowej snów głębinie

toną żałobne gwiazd mych łodzie.

A cień olbrzymi jest na wodzie

od chmury, która za mną płynie.



Oh, w ciemnym borze

słowiki nucą -

oh, na przestworze

gwiazdy!



Polecę - polecę - polecę -

i umrę - u Twoich nóg -

w głębokiej zimnej rzece -

śniąc, że u Twych nóg.



Dusza jak płomień biały

przez morza leci w dal -

ja rycerz Boga - lecz o skały

zmiażdżyłem święty Gral.



W przydrożnej wisiał iwie

skrwawiony za mnie Mistrz -

ja mam ran więcej! - orły żywi?

mym sercem - burzo świszcz! 



Ach, w modrzewiowym dworze,

gdzie na kominku płonie żar,

(obroń tej myśli, Boże!)

podejdę w ciemny jar -

- - wilkołak! będę pił twą krew -



i twoje dziatki - -

wydrę im z trzew

ten jęk - co serce opiekielni -

matki!

Zawyje wicher, zawierucha -

i ujrzysz mojego ducha,

jak twojego męża głowę

będę wlókł -

i uderzę nią o przydrzwia brązowe.



i ujrzysz mię wśród zamieci,

jak będę go wlókł i krwawił -

i wyć będziesz - ty - i twoje dzieci

a szatan będzie z borów błogosławił

tej mocnej - jak śmierć - zemście...