Płyną z mogił duchy białe,

jak męczonych ofiar dym -

i swe szpony zlodowiałe

zatapiają w sercu mym. 

rozoranej ziemi moc -

wicher świszcze, wicher zgrzyta,

to upiorów sądna noc.

co szeptacie w sercu mym?

wyją bomby, świszczą kule -

i z reduty płynie dym.



Jak ten żołnierz się krwawi...idź precz!

szubienica skrzypi i powiewa -

kto obróci w moim sercu miecz -

temu serce moje pieśń zaśpiewa.



Ha - coś tętni - karawan i grób -

ba, to jest - sędziego tron -

widzę - siedzi w gwiazdach On -

krwią bez głowy ściekający trup.

A dokoła groźny stanął huf -

zamarznięty na bezdrożach lud -

lśnią na barkach czarne pióra sów -

a na hełmach ich gwiazdy - jak cud.



I ugiąłem przed nim kolano -

i swą głowę złożyłem na pień -

wtem zapłakał mi tęczowy Cień:

czy miłością i ciebie zbłąkano?



Ja odrzekłem: wyleję swą krew

za ten jeden z mego serca śpiew -

za ten jeden z ręki Bożej cud -

za bijący w niebiosa grom - lud!



Lecz zahuczał przeraźliwy śmiech -

i na koniu poleciałem w cwał -

a spod kopyt rozpryskiwał grzech -

a na trąbie grał śpiżowej - Szał.



I nie żądam już więcej aniołów -

nie podaję już siebie na zgon -

czuję - leci do mych oczodołów -

z czarnej ręki sypiący się szron.



I rozpędzam swego konia w cwał

i przelatam żywe groby w skok -

a na trąbie gra śpiżowej Szał -

a gwiazdami osypuje - Mrok...


O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie - lecz w piersi mojej słyszę 

harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie - ku Tobie.



Uderza na mnie blask Mocy i Tronów - gwiazdy mi grają wśród wieczornych 

dzwonów - na niebie krwawe błyskają purpury - Twoich tajemnic otchłanie i 

góry.



A duchy z twarzą posępnie ukrytą - oczy im świecą przez wór San-Benito. I 

patrzę w zimne ich oczodoły - gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo -

 w krypcie kościoła tajne męczeństwo - za filarami błyszczą anioły.



I podszedł do mnie Upiór-strach nocny - ręce mi związał, bym legł 

bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie - serce, co wiecznym pożarem 

zionie. I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się 

strugi. Odejm mnie. Panie, moim szponom - odejm mnie, Panie, błotu 

mojemu - czemu nie przychodzicie mi, łzy? i darmo trzymam twarz 

odwróconą - widzę Twe oczy zachodzące - widzę, jak czarne zimne słońce 

zakrywa Ciebie mi.



Stoję na ostrym cyplu góry - pode mną w głębi czarnopiórej - nade mną - 

wkoło - Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico - wsłuchany w poszept kwiatów - otwarte 

szczęścia mego rany - oh, serc mam więcej niźli światów - niż gwiazd -



A płomień ku mnie z Twego słońca - a burze ciepłe przelatują jestestwo 

moje - zodiakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi.



Nie chcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie - gałązki 

ciernia oplotły mi głowę - z rąk płyną świetlane smugi.



Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo 

tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach - i tylko kwiatki cicho na 

skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.



Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.