Kazimierzowi i Julii Stabrowskim



Mrok Wichru Halnego opowiem tym, w których serca Wola Potęgi wyrzuciła 

strzały mroczne i wieczne ze swego kołczanu; na obszarach tej 

bezmiernej Ruiny, którą jest Polska - takim, którzy rozumieją Tytanizm 

Narodowej Rozpaczy.

Ten ponury poemat nie jest bajroniczny, nie jest już nawet dantejski: nie 

zstępuje on do Hadesu z miejsca wiary i modlitwy, jakim jest Ziemia: 

miejscem jego narodzin jest Inferno - stanowi on dokument Grozy, jaka 

trwa w głębinach podświadomych ludzkiego serca.

Kosmiczne te melodie, poczęte u bram żelaznych Sfinksa 

Warszawskiego -

[jedynym Sfinksem Warszawy jest Cytadela]

że więc melodie Kosmiczno-Narodowej Męki na wałach Cytadeli śpiewane 

być nie mogą -

dlatego aż w Tatrach szukają swego wyrazu wśród skał



Narodowe mroczne dzwony, jak z spiżu otchłanie -

nie mogę ich poruszyć, aby zagrały zmartwychwstanie!

Jestem Szatan, z wnętrzem swych wężów rozpełzłych w jaskini,

gromami strącam świat nadziej, i w mroku rządzę z tobą, Śmiertelna 

bogini!

Tu na gwiaździstych górach pośród jodeł - my we dwoje,

błękitne meteory kapią z gromnic w oczy Twoje!

Tobie jednej zrozumiałą Wichrów Pieśń ponura:

porywam Cię i niosę na koniu spadającym z nieba -

na wierzchołki Czarnego Hawrania u śnieżnego żleba.

Zniszczyłem ziemi raj: w pustyni lśni gwiazda Ahura,

rozsiewa mżenia snów - ja pogubione zbieram nieszczęść krucze pióra!...

Nieszczęście nigdy nie idzie samo, lecz wchodzi zawsze Wielką Bramą:

powoli ją odmyka w mroku, jak ognik błotny się skrada...

W dziedzińcu Myśli nagle znika -

schodząc w podziemia, gdzie serce marznie w aureoli.

Z gór pełzną chmury - moich dworzan mrowie -

na mózg się kładną ciężkie ołowie.

Lasy w trumnach uśpione; grobowych jaskiń kurytarze

tęczują zbrojami hetmanów - mgły zmarłych idą w rajskie wirydarze.

Pioruny warczą u nóg mych... W milczeniu wchodzę na Łomnicy wieżę -

nagłymi susy dopędza mię, wbiega na głazy nieznane zwierzę.

W jaskini, gdzie Walkirio, łkałaś co dzień -

ból podziemny mgli się - tuż za jodłami się skrada Morze - ciemny 

zbrodzień.

Mówią, iż zamek Czorsztyn od mgły tej się kruszy

i przechyla ku moczarom.

Mnóstwo ziół trujących: tojady, szalej i belladonny -

u stóp jodeł olbrzymich prastarych i gonnych.

Jeszcze są wielkie na nizinach sady,

jeszcze jest wieś, gdzie ujrzeć mogę ducha - tatrzańskiej Lizy Monny!. 201

W kolumnadzie mych biesiadnych sal jeszcze gwarno -

w zagwiezdne sfery patrzy towarzysz Merlina -

wśród murów katedry Kezmarskiej milczy - nie przeklina -

jakby świat był mu już rzeczą minioną i marną!

Zmącił ciszę podziemny cmentarzowy gong -

o, jak straszny jego jęk, jak ponurych pełen mąk!...

Wdziera się tłum zamaskowanych z Los Caprichos Goi!

Kardynał-Księżyc wschodzi, za nim nawałnica.

Nagie tańczą widma, kandelabr na ziemi

oświetla głębiny Tatr i Wenus, jak na murach Troi.

W jeziorze Gehenniczne lica.

Tańczą upiory z kasztelankami zimnemi.

Wino chmur krwawi się - ryk Minotaura -

jakby nie wino to było, lecz wina!

Jawory tysiącletnie wśród gromów już brzęczą, srebrem

zakwitają. Kardynał-Księżyc, starszy od gór,

idzie z pięknym gwebrem,

który przyniósł indyjską naukę: kręgi czynią na lazurach

wody, trójkąty przeciw nieszczęściu na górze i w chmurach.

Umarli spoglądają za horyzont ku morzu -

skąd ma się zjawić - Walkiria! ta znad Morskiego

Oka wyśniona Ondyna!

Katedra Lodowców rozwarta - i w całym Zaniku szykują turnieje:

moja żona z Walkirii Wolnej ma być!...

Jak cicho się zaśmiał ten wariat!...

"Błogosławieństwo Czarta z Wami!..."

znika na wzgórzach, gdzie limby z długimi igłami

pachną jak włosy mej Walkirii - rudo złe.

W pucharze krysztalnym dałem wino kapitanowi -

mój druh Wiatr Wschodni, który ją przywiózł na chmury okręcie!

Padł w męczarni, konając, rzekł:

- Niechaj Niewiadome cię ukarze!

niż Aquatoffana, co zabija papieżów, gorszą jest miłość

z głębin upiornych wyzwana! -

Wśród milczenia wlatuje czarny cień:

rozpoznawszy go, widzę, że to jest olbrzymi kruk.

Wzrokiem z Antarktycznego Morza

mrozi piorunów rycerstwo i powichry sług.

Ukryli się wszyscy, tylko Kardynał Mag

rozmawia z ptakiem w języku nieznanym.

Kiedy ukończył Mszę do Bafometa w niebiosach tej sali biesiadnej -

rozległ się trzask piorunowej iskry!

Ciemność potopu! zostałem tylko ja przy Zmarłej i ten kruk wszechwładny.

Spod chmur jął się wybijać zmierzch: świst w rokicinach,

zimny wiew - trupie palce coś w głębinach przędą.

Na mój honor, piękny gobelin, godny Lucifera:

w morzu chmur, gromami nabitem,

lśniło miasto demonów Ragnarok. Katedra zwieszona

jest ku otchłani gorejącym szczytem.

Potępieńczy słyszę jęk: - Maledictus in beneficiendo! -. 202

Idę po górach w mroku, pośród antycznych kolumnad w za ćmionym 

ogrodzie.

Wokół zamku mojego kraina zgłodzona:

jakby sobótki jarzą się wioski: krzyki morderców tam jeszcze dalekie,

ale już po ugorach i manowcach idą widma kalekie, w gęste zapadają lasy

Za mną w ślad kroczy obłęd - i chmury, jakby szatańskie kolasy.

- Nie trwóż się, Duchu, mury tu wysokie, masz zawsze dla wyjścia furtę 

potajemną.

- Nie trwóż się, że Wolność, jak wielkiej kolumny nieśmiertelny złom -

- przyzywa grom! -

Zawarkło niebo, Morze u skał moich szumi -

Morze Ja zarówno kryjemy swe winy!

Z leśnej ponurej głuszy wyleciał śpiew maleńkiej ptaszyny -

wtem zamilkł, jak przed wzrokiem gadu - runął zabity mą męką tajemną!

Kłębią się chmury w ciemnościach złe; wrony wyleciały z lasu, jakby z 

miejsca niewidzial-

nych zbrodni, nad rzeki upiornym gorejącym łukiem.

Na szczycie gór modlą się głazy wieczne, beznadziejne.

Rozmawiam, jak z Horeba wirchu.

Ktoś w bezmiarze wysokości rzekł:

[Nic więcej, prócz:] - Jestem! - na mękę mą przysięgam, wiem już 

bezgranicznie!

Idę wśród mroku fal morskich - łamią się spektry Miesiąca.

Na Skałach Przeznaczeń symfonią huczy miłość nie ginąca.

Któż o głębiach wie? życie zawiera się w wielkim wykuciu gromem dwóch 

słów: Tak - i Nie!

Wracam do zamku: - zda się, inna okolica,

mgła owinęła mój pałac; na furtach ukrzyżowane ciała i rządzi Magia 

ciemna, trupiolica.

Żyjących nie ma... Któż światła zapalił?

w mroku jarzy oknami krwawymi Zamek.

Wielkie lasy, ciemne pola, z niewiadomych gór płynące rzeki.

Wśród mokradeł ognik się rozjarza -

tam Kometa chce mi wróżyć, mówi... żem Daleki,

że mam szczęście niezgadnione, jak na górach żarza...

Wróżebne przywtórzyły w obłokach pioruny!

Wstań, mężna Duszo, wszechświat minie, jak głos z naderwanej struny -

lecz w otchłaniach przetrwa Miłość i Duma wiecznego Korsarza!

Znów słyszę Twój głos: "Jestem!"

z wyżyn minionych, z głębin nie wyjawionych -

nic więcej, prócz: "Jestem!" - na mękę mą, przysięgam,

wiem już bezgranicznie!

W jaskini grobowej tli się lampka: na żałobnym łożu

Miłość moja miniona - Mesjaniczna Polska:

twarz łuską krasną okryta, ramiona - jak u szkieletu, co konał w bezdrożu.

Wzrok zalepiony ropą nagle się rozwiera:

w mą Jaźń najgłębszą patrzy modra sfera tych oczu.

Milczeniem dziecka zabitego mówi, żem ją opuścił, idąc w straszne tajnie 

złego.

Nigdy nie ujrzym się już - -

Mrok, w górze nade mną, zagryzł moje serce.

Wola moja zabija! Nikt nie ujmie męki!. 203

Idę, w ogniu milczenia, w mogile kamiennej udręki!...

Wśród zwątpienia słucham trującej Szatanów nauki.

Zamek duszy w ruinie! Jeszcze w podziemia iść muszę -

tak morderca przygląda się miejscu...

Nagły krzyk - męczonego na torturach wariata?

nie, zagrzebanej żywcem Miłości.

Myśl się ma oniemia...

wrzask, śmiech straszliwy - bicie głową na murach więzienia w ciemności -

milczenie mogił: bluźnierstwo wszechświata!

Tłum zamaskowanych idzie przez cmentarze w mroku,

niosą pochodnie jarzące ku wielkiej przedpogrzebnej wieży.

Ktoś za mną szepcze: - "Ciebie On z łowczych wyzwoli obieży - !"

Obróciłem się nagle - widmo znikło. Padam w zarosły trawą grobowiec i 

twarz kryję.

Głoskami Baltazarowymi tu milczenie wyje.

Taras nad morzem. Huczący orkan złowieszczego mroku.

Zmurszałe drżą wieże, palą się krużganki...

Z wyżyn piekła runąłem -

w mrok, w mrok! w czeluście Ananki!


Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.