Modlą się duchy ciemnych wód -

modli się serce krwawe.

W wnętrznościach mogił szlocha lud

i szlocha serce krwawe.

Armat śpiżowych tętni grzmot

i tętni serce krwawe.

Bagnety pełzną pjanych rot

i pełznie serce krwawe.

Zadrgały bruki rżniętych miast -

zadrgało serce krwawe.

Wampiry gaszą wieczność gwiazd

i gaszą serce krwawe.

Zhańbione ciała - pusty dwór -

zhańbione serce krwawe.

Wtem tryumfalnie zapiał kur -

i pękło serce krwawe.


Goreje na kominku żar - my troje w świetlicy.

Mąż opowiada swe dziwne przygody wśród gór lodozwału

i jako Ciebie spotkał; - konając, doszedł do Twojej krynicy

i tu stał się młodzianem wśród nieśmiertelnego szału.

Mroczno w komnacie. My sami. Wybuchło zarzewie,

padają iskry, jak łzy. Wtem zda się - że my sobowtóry,

a nie ma mnie - tylko on z mym sercem idzie w różokrzewie

Twych włosów - i ust naszych splatają się chóry.

I nie ma mnie - a jednak cały tonę w Oceanie

Twojej bezdennej miłości - a kolan Twoich cudne Propileje

czekają na rydwan Zwycięzcy. I śmieję się - wesół niesłychanie!

Świat we mnie tańczy - i niebo z gwiazdami się śmieje!

I nie wiem już tej nocy, kto był z nas przy Tobie

Bezmierna radość - Życie nowe! 

Reszta dopowie się w grobie.



"Ultima Thule", 2 X 1913 roku.