Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.


Z gór mówię białych przy zachodzącym słońcu.

Mrocznieją głazy olbrzymie, idą na wasz gród.

Nie oszczędzą sadów, ni minaretów.

Złote wieżyce legną w ruinach, na dywanach smyrneńskich pokrwawią się 

głowy.

Nałożnice w plusku fontann usłyszą spoza wysokich ścian ogrodu huk 

ciężki zstępujących olbrzymów.

Miasto, jak garść brylantów migocąca w marmurowej misie, rozbłyśnie 

tysiącami ogni tych, co zbudzeni będą pytać i zmilkną.



Ale On patrzy na obrady geniuszów w, sali mrocznej, gdzie sądzą.

On słucha w ukryciu.

Jego niech się trwoży serce Twoje.

Miecz twój niech błyszczy rosą Imienia.



Fontanny zamarzły, ptactwo ucichło, krzyk i śpiew skamieniał - dzieci 

przytuliły się do kwiatów, na których wiszą nieruchome pszczoły.

Czarna gazela moja wyszła z grobowca, ku morzom, gdzie płyną góry 

lodowe.

Widziałem Widmo i nie wzbroniłem odejść za baszty skał, aby nie była w 

dzień mojego sądu: gdy mię przywiodą skutego w łańcuchu i Jaźń moja z 

obrzydzeniem nastąpi nogą na mój rubinowy diadem.

Gdyż wybrała mię swoim prorokiem, lecz dusza moja płynie na lodowej 

górze, szukając nadaremno po modrych otchłaniach Tej, która wyszła z 

mojego serca, czyniąc je zimnym grobowcem.

Lucifer jest! mówią to skały, wstrzymane w biegu z gór ogromnych, które 

opasały miasto.

Lucifer jest; pachną Imieniem Jego żółte owsy w ogrodach i dojrzałe 

brzoskwinie - i laki szkarłatne, i pstre begalie, i chińskie fioletowe róże.

Lucifer jest: gruchają gołębie, i ptactwo świegoce w bujnych topolach, i 

niebo błękitnieje, słońce zachodząc przyklęka na kaszmirski purpurowy 

dywan - a gwiazdy już poczynają wyśpiewywać Jego imię z kryształowych 

czarnych minaretów.



Lucifer jest! powtórzyłem, stojąc na płaskim stepie, który pokrywał 

zielenią górę, i czując, jak morderca pełznie wśród traw.

Zorza wieczorna złotym przepychem rozkrzewia się nad górą podobną do 

trumny - niebieskie trójkąty przedzierają się przez jej złototkany szal.

Gwiazda miłości wystąpiła pierwsza na jasne przejrzyste lazury.

Cmentarz, nagrobki w turbanach i spisach - dają mi wspomnienie, że 

byłem królem narodu, który wyginął.

Nie żal mi jego i nie wyciągnąłbym rąk do berła nad nim.

Lucifer mię uczynił prorokiem pustyni i nie kazał mówić do mrówek z 

miast.

Zejdą się olbrzymy przed namiot nieba mojego - zanurzą swe ramiona we 

krwi i będą kiełznać chmury pełne skrzydeł.



Wyjechałem ku miastu wyrytemu w skałach, gdzie nie ma żyjących.

Koń biały unosił mię lekko jak obłok mgły między wysokimi ziołami.

I gdzie padła piana z jego uździenic - tam zakwitały ametystowe łany 

krokosu.

Jechałem do grobu Jej, aby przyzwać Widmo, i do łoża mego chciałem Ją 

unieść.

W bramie umarłych ujrzałem niewiastę młodą i drobną, niezmiernej 

piękności.

Jakoby latarnie czarnych diamentów okryte jedwabiami rzęs - świeciły jej 

źrenice, twarz i postać zdały się żywym płomieniem.

Czułem pocałunki jej spojrzeń na moich opuszczonych powiekach, imię Jej 

było Dalita.

Podałem dłoń mą zamiast strzemienia, gdy siadała ze mną na 

Mlecznego, i ostrożnie z wolna zjeżdżałem z wielkiej stromości ku dolinie, 

gdzie srebrnym wężem wypływała rzeka i drzewa gajem czarnym, pełnym 

cienia, zapraszały do swoich świątyń.

Droga zwęziła się nad przepaścią i skała stromo sterczy ku niebu, a 

głęboko w dole zasnuły się wąwozy mgłami.



Tam w nieskończone dale idę, w nieskończone dale idę smętny sam.

Wrota gór rozwarte przede mną, a za nimi morze, -



Kiedy opadł żar południa i chłodny wietrzyk oświeżył niebo, które było 

rozpalonym piecem - używszy kąpieli pachnącej siarką w kłębach 

olbrzymich tęczowej piany - pod ręką wysmukłego Hindusa - otwarłem 

furtę do ogrodu niezmiernego, który się rozciągał na stokach wielu gór 

przerytych bezdenną skalną czeluścią. Tu, znużony myślami, których żar 

nie dał się ochłodzić sorbetem i zimnym krwawym owocem indyjskich 

kaktusów, patrzyłem na góry, gdzie kołyszą się jasnozielone łany traw i 

brązowe skaliste grody pełne sykających świerszczy i zapachu cząbrów.

I zmierzając ku skałom, widzę na ich porytych sarkofagach zamierzchłe 

legendy: Prometeusz skuty słucha Oceanid, głowa ścięta Meduzy płynie 

po falach. Jutrzenka sięga ręką do przełęczy nowych zórz, okrutne 

Bożyszcze na ołtarzu splecionych ciał - - - a wodospady cicho szemrzą w 

wąwozach, i trzciny bambusów nad stawem poruszają się od 

przechodzącego ibisa.

Księżyc blady jak zbudzony upiór; muszki zielone wirują w napowietrznych 

jeziorach - serce moje było ciche, lecz niemocne.

Syciłem się czarnym szkarłatem lilij, fale złotawych mietlic kołysały się - i 

byłem znużony jak posąg świętego, co już stoi od lat tysięcy w starej 

świątyni, z rozwartymi oczyma na tłumy wielbiących, a bardziej 

tajemniczych, niżli Bożyszcze, dusz.

Gdzie jesteś? bóle moje się zagoiły, żądze umknęły, jak szakale z 

miejsca ogniów.

W duszy mej świeci głowa Matki Boga z przymkniętymi oczyma, gorączka 

męki już przestała ją palić, łzy wyschły, niebo już osiągnięte i otwarte, Syn 

króluje wśród gwiazd i otchłani, żołnierze rzymscy dawno rozsypali się w 

mogiłach, lampa kadzilna płonie rubinowym pełgającym uwielbieniem - i 

tak smutno - monotonnie - bezdźwięcznie w tych niebiosach, gdzie trawy 

się kołyszą, błękit bez chmur, i tylko orzeł niedosiężnie przelata - 

unosząc w szponach obwisłe zakrwawione koźlątko. 



Przepaści wężem złowrogim przeryły ogród, żlebem kamiennym zapadają 

w głębinę piekieł.

Potok to rwie się huraganem jęków, to wypełnia milczeniem zimne 

bezdenne jeziora.

Niewidzialne ropuchy i kameleony, gnieżdżące się w wilgotnych jamach, 

gadały ze sobą.

Księżyc przyświecał przez mroczne tysiącoletnie lasy cedrów.

Na szczycie niedostępnej góry migotał zamek łuską lśnień.

Słuchałem bębnienia ropuch i szeptu kameleonów, które obsiadły w leju 

skalistym mgławe jeziora.

Myślałem o tych, co błądzą zamknięci w pieczarach.

Sam byłem - księżyc już zapadł za góry - chłodne milczenie nastrajało 

swój instrument przerażenia i rozpaczy.

Myślałem - jakie są tajemnice Boga, kiedy je ukrywa przed sobą samym?



Przyległszy twarzą do granitowych wschodów świętego stawu - przysiągłem 

Tobie, Duchu nieogarniony - -

Czemuż przyrywam milczenie?

Na górze upiornej spod całuna lodów mroczą się granity - niebosiężne 

twierdze z białych marmurów - stacza się błękitny lodozwał, jakby płaszcz 

olbrzyma.

Tu karmią się u źródeł rzeki szalone i nieokiełznane, co trą głazy na 

miałki żwir - a im bliżej morza, ciche i głębokie.

Ja, król, wisiałem nad przepaściami, i nie miał mi nikt sznura dorzucić, 

nie było nikogo z żywych - prócz sępów, co wyglądały jak czarny różaniec 

na tle śnieżnej straszliwej piramidy.

Pisałem sztyletem Imię Twe na bryle kobaltu, czekając rychło mi omdleje 

ręka i runę w otchłań, z której wiatr mroźny podnosił moje włosy do góry.

Ujrzałem kosodrzew i wbijając szpony w ścianę, dociągłem się do krzewiny 

i przy niej ległem omdlały. Ptaszek lecący mógł mnie muśnięciem strącić 

tam w otchłań, gdzie ryczący potok tu zaledwo zdał się wężykiem srebra.

I począłem się zsuwać jakby z murów piekielnego grodu. -

Teraz, gdy słońce zaszło, ja, minąwszy otchłań, ucałowałem w mroku 

ziemię wonną od traw - i spoglądam w obłoki płynące, które przyszły do 

gór tych na spoczynek nocny - patrzę ku Nieskończoności, która się staje 

wciąż głębszą świątynią gwiazd i wtajemniczeń - Jestem obłokiem 

zwiewnym, który przyszedł ku nieruchomym nadziemnym wyżynom, wiatr 

poranku zwieje mię, dokąd Ty mu rozkażesz.

Gromnice gwiazd rozetlą się nade mną śniącym, dusza ma jak tchnienie 

kwiatu tuli się do Twoich ran, o Góro,

z nizin umarłego stepu

wznosząca się śnieżną Allelują w nieprzejrzane Milczenia Wiecznych 

Przeznaczeń.