Niebo tak modre, jak myśl Zbawiciela,

gdy potępieńców wyciągał z otchłani -

od ziemi jakaś nas przepaść roździela -

a nad przepaścią my dwoje zbłąkani.



Serce mi pęka - a nikt, czemu? nie wie.

Wiwian mi zwieścił: tęsknota za niczem!

siedzę na drodze zasłuchany w śpiewie,

który o szczęściu mówi mi zwodniczem.



Leśne zielone kałuży źwierciadło,

jak przez Chrystusa odpuszczone winy -

widzę mej duszy niezmierne mokradło

i wiary mojej ognik złoto-siny.



Życie aniołów tętni w każdej trawie,

marząc o gwiazdach, umierają w chuci -

tych gór olbrzymy do ziemi przykuci -

o, księżyc! księżyc śmierci wschodzi zbyt jaskrawie!


[Tak jestem smętny...]



Tak jestem smętny jak kurhan na stepie 

a tak samotny, jak wicher na morzu 

a tak zbłąkany, jak liść na rozdrożu 

a tak zwinięty, jak połoz w czerepie.





Straszą mnie widma i tajemne zbrodnie, 

śpiewają rajów skrzydlate Ahury 

gdybym rozedrzeć mógł na sercu chmury, 

rzucałbym gwiazdy sercem bezpodobnie!





Gdybym ja nie był druid skamieniały, 

bóg bez wieczności i król bez korony 

gdybym ja nie był ptak morski szalony 

gdybym ja nie był od męki sczerniały, 

gdybym ja nie był jak śpiew na mogile 

powiódłbym - na Termopile!