Goreje na kominku żar - my troje w świetlicy.

Mąż opowiada swe dziwne przygody wśród gór lodozwału

i jako Ciebie spotkał; - konając, doszedł do Twojej krynicy

i tu stał się młodzianem wśród nieśmiertelnego szału.

Mroczno w komnacie. My sami. Wybuchło zarzewie,

padają iskry, jak łzy. Wtem zda się - że my sobowtóry,

a nie ma mnie - tylko on z mym sercem idzie w różokrzewie

Twych włosów - i ust naszych splatają się chóry.

I nie ma mnie - a jednak cały tonę w Oceanie

Twojej bezdennej miłości - a kolan Twoich cudne Propileje

czekają na rydwan Zwycięzcy. I śmieję się - wesół niesłychanie!

Świat we mnie tańczy - i niebo z gwiazdami się śmieje!

I nie wiem już tej nocy, kto był z nas przy Tobie

Bezmierna radość - Życie nowe! 

Reszta dopowie się w grobie.



"Ultima Thule", 2 X 1913 roku.


Na koralowych snu księżycach

Ciebie me skrzypki sławią, Pani!

do ciemnej schodząc mar otchłani

zapalasz kwiaty na łzawnicach.

Uwiędłe serce, jak dzieciątko,

tulisz do piersi obłąkanej

i dziwnej pieśni - nie wygranej -

bawisz nadziemną pamiątką.

Już się godzina zaćmień zbliża,

kiedy mię z Tobą Bóg rozdzieli -

Ciebie uniosą w chór anieli,

a mnie przybiją do stóp krzyża.