I Mity



Radosną Cię ujrzałem w cichym, winogradnym domu

wśród kwiatów i drzew, kiedy wieczorność rumiana

przypływa ze stepu... Wśród sosen wiekowych ogromu

wieczorną zorzą płonie lasów tajemnicza ściana

i gołębie latają... Księżyc, hamletując, marzy

nad śniącą rzeką  a w sennych mgłach śmierć 

rozśpiewana.

Na progu Cię ujrzałem świątyni: Madonna - czy też 

Kurtyzana?


Widzę w Twych oczach zdradliwe sadzawki,

kożuchem zgniłych lśniące nenufarów,

potworne śmigi kręcących się żarów,

roślin krwiożerczych wężowate drgawki.



Lub mi się zdaje, że to są wieżyce

pohańbionego kościoła, gdzie straszy -

i biją pięści w brązową grobnicę

i leży ksiądz martwy w blaskach złotej czaszy.



Tak się mienią Twe czary, że kindżałem wydrę

dwoje tych wieszczych, a złowrogich oczu -

i pod skronią Zbawcy oprawię w przeźroczu,

aby się zdało, żem zmartwychwzniósł Hydrę.

I niech urzekną gwiazd mroźnych ten szlak

zimowy, łzawiąc bezdźwięcznie: tik-tak-tik-tak...