Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.


Wonny srebrzysty kwiat orchidei -

miłość zbłąkana w czarnej zawiei -

skrzydła rozpuścił nad nią krwawy sęp -

biedna królewna, gnijąca wśród kęp!...



Tęczami śniegu migoce ten kwiat,

ale się rdzawy w nim przesącza jad -

w słońca uściskach motyl drga leciuchno,

w mroku się jarzy zielonawe próchno.



- Wielu młodzianów legło u mych stóp -

mroźny, głęboki zapadał się grób -

księżyc się wznosi nad górą pustyni,

pałac samotny jak serce bogini.



Wśród nocnej ciszy miedziane Centaury

płyną w cieśninach i grają w litaury;

chrapliwym dźwiękiem swych poczwórnych płuc

świadczą, że kona ich z miłości wódz.



Syczącą głownię rzuciłam do nóg -

inny mię pojął - tam w podziemiach - bóg!



Centaurze młody, sercem obłąkany,

na dno kraterów zwiedli Cię szatany.



Wiatr zimnej nocy dworzec mój zapalił,

bór się w gałęziach opalonych żalił,

i poszłam w ciemność - czerwoną od łun

oczy objawień pełne i run.



Słońce, gdy skrzydła swe opuszcza w mrok,

tygrys raniony, gdy się pręży w skok -

taką ma krwawość i taki ma wzrok.



A śpiew na falach łamał się wśród burz.



- Tam, gdzie już słońce nie odwiedza krain,

- lecz harfiarz ciemny - starzec Wajnemain

- przyciąga z głębin ciche światło mórz -

- płynę wygnaniec, zabójca ojczyzny,

- [czasem mi tylko pachnie zagon żyzny]

- okręt steruję na złowrogi prąd,

- aby ominąć Gorgon śpiewnych ląd.



- Orki, Meduzy, czarne Kaszaloty,

- i wód miraże i tęczowe groty

- [fale mi szumią jakby pokos traw

- i śnię - mój dworzec z jodeł pośród raf].



- Na trąbie wodnej Norny mi zagrały

- okręt wirując poleciał na skały...



Gościu! Gorgony ty się boisz łon?

słuchaj, jak bije Ci wieczorny dzwon.



Tam nad jeziorem błękitnych lotosów

gwiazdę Twych natchnień przypnę do mych włosów -

kogo ja dotknę - ten nie wstanie już

z sennego łoża moich czarnych róż.



W jedwab Cię miękkiej otulę niewoli,

serce mi oddasz, które jeszcze boli -

słuchaj - rzuciłam je w świetlaną toń -

teraz na skrzydła moje pochyl skroń.



Hymn Twój poniesiesz umarłym narodom,

ja nieśmiertelną jestem, w śmierci młodą -

nie drżyj - to ramion moich tuli chłód -

na Eleuzyjskich polach jest Twój lud.



Zaklnę Cię w kamień i poświęcę bogom,

skrzydeł anielskich będziesz tlił pożogą,

patrząc na morza, nie czekaj nikogo,

wsłuchany w gwiazdy - idź Samotną Drogą.



Jam jest Gorgona, - kochanku mych łon -

słyszysz - wieczorny znów Ci zagrał dzwon.



Przy grobie Medyceuszów - W. Dyzmańskiemu.