Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.


jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak 

żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane 

fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe 

jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą.

I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi 

wypiekami.

W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, 

zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono 

poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów.

Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym 

ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od 

niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę 

jezior.

Niebo się srebrzy jak całun.

Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów.

Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - 

dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga 

kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim 

pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum 

uwięzgłych brył.

I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych 

dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze 

ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na 

opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się 

nieziemnych strun.

Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o 

gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych 

pól - wstępuje Widmo.

Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych 

krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak 

pustynia.

W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji 

szaleńca, zdaje się iść:

z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby 

Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono 

dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się 

zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia 

idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc.

A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się 

nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym 

wiekiem Oślepłej Harpii.