Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.


W mroku się idzie tam - kiedy wyje wiatr.

Zwiotszała kuźnia wśród rozstajnych dróg.

Za dnia nie ujrzysz jej -

hej - hej -

wyje wiatr.

Noc mroźna - wiatr wyrywa pnie,

sosny do ziemi gnie.

Za cmentarzem bije młot -

głuchy grzmot.

Kuj żelazo,

kuj żelazo -

okute serce nie pęka.

Skradam się - pod chaszczą zwalonych drzew -

przez rozerwane nawałnicą skiby -

do samej ściany, gdzie połyska żar.

Dziura jest w dylach: widzę -

niski człowieczek -

[chwilami wyrasta nad chmury]

z oczyma jak dwa lochy bez dna -

w wyschłych piszczelach rąk

dźwiga młot -

i podnosi z wolna -

jak nakręcona figura woskowa -

zaś opuszcza nagle z potęgą -

w straszne zębate kowadło,

na którym się wzdryga

rozkrwawiona hostia.

Ona oddycha, jak serce -

ona się przyczaja w sobie - i kurczy -

w blasku rozbryzganych płomieni

twarz bledsza od lilij

wschodniego księcia.

Oczy gasną cicho, jak księżyc na morzu,

tuląc się w wiekuisty bezmiar czarnych szafirów.

Ziemia się rozwarła

i jęło zapadać oberwisko meteorów

w ziejącą wśród głazów szczelinę.

A straszny ślepiec odepchnął kupę żużli nogą

i przez bór pędzi -

i znowu powraca -

sosny szumiące ugina jak rżysko.

Moje oczy stały się podobne do dwojga

zamarzłych okien.

On nie widzi -

nie ogląda się -

lecz czegoś szuka niewidomy -

i wygrzebuje coś skrytego w ziemi -

wtem wicher uderzył żelaznym skrzydłem

i runął - zawalił się dach.

- - - - - - - - - - - - - - - -

Idę śpiąc -

nogi mam, jak ciężkie czarne trumny.

Słyszę dźwięk trąbki

i skowyt ogarów -

siadłem w rowie -

głowa mi opadła:

idę już tak od wieków -

przeklęty - bez winy.

I obudził mnie mróz:

szumi las -

gdzie iść?

droga tu -

droga tam -

Wlecze się za mną brzydka ropucha.

Szatany z piskiem, jak szczury,

osuwają się po drzewach -

zmyliłem szlak -

wróciłem w miejsce, gdzie kuźnia.

Popiół zimny -

kładnę się na kupie żużli,

sen okrąża mnie, jak ryś -

nie wchodząc

do wnętrza zmartwiałej, nieruchomej ciszy.



Kochanemu bratu S. Maszewskiemu.