Tak mi Ojczyzny mojej żal -

tak żal!

minęła ona jakby sen -

jak sen.

Była królewną pośród hal

i borów -

piersi zakute miała w stal,

włosy jak len -

oczy jak głąb wieczorów.

Wróg jej pokrwawił łańcuchem skroń

i zamurował w grobie -

i tak ją zwiesił nad ciemną toń,

skutą za ręce obie.

Przychodzą do niej ruskie cary -

olbrzymy z lodu

i piją rdzawe krwi puchary -

mękę narodu.

Słuchaj! przyjdzie Jan Groźny z Malutą,

prosząc Cię w swadźbę dla syna;

każ - aby rozkuto

tę dłoń, co sztaby zgina.

I wypij do dna krew z czarnych smoków,

Ojczyzno moja -

i wiedz - że z lodów mocną jest zbroja -

a miecz - wykuty z oków.

Ty carewicza uściśnij w łożu,

oczyma zmień go w głaz -

potem na pola idź - w złotym zbożu -

gdzie kosi stary Włas.

Jemu się pokłoń aż do ziemi -

bo on Twój dzierży ród -

z nim - pod lipami pachnącemi

módl się do Gwiazd swych - o cud.


Pod krzyżem zgięta - w mroku rozpaczy

na ostrych głazach dusza się krwawi

i swą Golgotę krwią serca znaczy...

czy już z tej męki nic nie wybawi?

Anioł, co strzeże przeznaczeń dróg -

- Tak, rzecze - Bóg!



Cios mnie oślepił, zgubiłam drogę,

rana zalewa wciąż oczy moje -

pośród ciemności kroczyć nie mogę -

i brak mi wsparcia - i tak się boję -

co robić, Panie? drżę, jako liść -

- Z miłością - iść.



Czyliż podobna wlec swoje życie

z okropną wizją ciągłej niedoli?

gadzinę myśli zatruwać skrycie

i wiecznie milczeć o tym, co boli -

gdy w uszach moich bez końca brzmi

marność mych dni...



Tak więc - wśród duszy osamotnienia,

gdzie każde tchnienie goryczą dysze -

jakiż, o Panie, dasz cud zbawienia,

aby się burza zmieniła w ciszę

i przestał jęczeć rozbity dzwon?

- Jedynie... zgon.