Tak mi Ojczyzny mojej żal -

tak żal!

minęła ona jakby sen -

jak sen.

Była królewną pośród hal

i borów -

piersi zakute miała w stal,

włosy jak len -

oczy jak głąb wieczorów.

Wróg jej pokrwawił łańcuchem skroń

i zamurował w grobie -

i tak ją zwiesił nad ciemną toń,

skutą za ręce obie.

Przychodzą do niej ruskie cary -

olbrzymy z lodu

i piją rdzawe krwi puchary -

mękę narodu.

Słuchaj! przyjdzie Jan Groźny z Malutą,

prosząc Cię w swadźbę dla syna;

każ - aby rozkuto

tę dłoń, co sztaby zgina.

I wypij do dna krew z czarnych smoków,

Ojczyzno moja -

i wiedz - że z lodów mocną jest zbroja -

a miecz - wykuty z oków.

Ty carewicza uściśnij w łożu,

oczyma zmień go w głaz -

potem na pola idź - w złotym zbożu -

gdzie kosi stary Włas.

Jemu się pokłoń aż do ziemi -

bo on Twój dzierży ród -

z nim - pod lipami pachnącemi

módl się do Gwiazd swych - o cud.


Niebo tak modre, jak myśl Zbawiciela,

gdy potępieńców wyciągał z otchłani -

od ziemi jakaś nas przepaść roździela -

a nad przepaścią my dwoje zbłąkani.



Serce mi pęka - a nikt, czemu? nie wie.

Wiwian mi zwieścił: tęsknota za niczem!

siedzę na drodze zasłuchany w śpiewie,

który o szczęściu mówi mi zwodniczem.



Leśne zielone kałuży źwierciadło,

jak przez Chrystusa odpuszczone winy -

widzę mej duszy niezmierne mokradło

i wiary mojej ognik złoto-siny.



Życie aniołów tętni w każdej trawie,

marząc o gwiazdach, umierają w chuci -

tych gór olbrzymy do ziemi przykuci -

o, księżyc! księżyc śmierci wschodzi zbyt jaskrawie!