[Tak jestem smętny...]



Tak jestem smętny jak kurhan na stepie 

a tak samotny, jak wicher na morzu 

a tak zbłąkany, jak liść na rozdrożu 

a tak zwinięty, jak połoz w czerepie.





Straszą mnie widma i tajemne zbrodnie, 

śpiewają rajów skrzydlate Ahury 

gdybym rozedrzeć mógł na sercu chmury, 

rzucałbym gwiazdy sercem bezpodobnie!





Gdybym ja nie był druid skamieniały, 

bóg bez wieczności i król bez korony 

gdybym ja nie był ptak morski szalony 

gdybym ja nie był od męki sczerniały, 

gdybym ja nie był jak śpiew na mogile 

powiódłbym - na Termopile!


Pod krzyżem zgięta - w mroku rozpaczy

na ostrych głazach dusza się krwawi

i swą Golgotę krwią serca znaczy...

czy już z tej męki nic nie wybawi?

Anioł, co strzeże przeznaczeń dróg -

- Tak, rzecze - Bóg!



Cios mnie oślepił, zgubiłam drogę,

rana zalewa wciąż oczy moje -

pośród ciemności kroczyć nie mogę -

i brak mi wsparcia - i tak się boję -

co robić, Panie? drżę, jako liść -

- Z miłością - iść.



Czyliż podobna wlec swoje życie

z okropną wizją ciągłej niedoli?

gadzinę myśli zatruwać skrycie

i wiecznie milczeć o tym, co boli -

gdy w uszach moich bez końca brzmi

marność mych dni...



Tak więc - wśród duszy osamotnienia,

gdzie każde tchnienie goryczą dysze -

jakiż, o Panie, dasz cud zbawienia,

aby się burza zmieniła w ciszę

i przestał jęczeć rozbity dzwon?

- Jedynie... zgon.