[Tak jestem smętny...]



Tak jestem smętny jak kurhan na stepie 

a tak samotny, jak wicher na morzu 

a tak zbłąkany, jak liść na rozdrożu 

a tak zwinięty, jak połoz w czerepie.





Straszą mnie widma i tajemne zbrodnie, 

śpiewają rajów skrzydlate Ahury 

gdybym rozedrzeć mógł na sercu chmury, 

rzucałbym gwiazdy sercem bezpodobnie!





Gdybym ja nie był druid skamieniały, 

bóg bez wieczności i król bez korony 

gdybym ja nie był ptak morski szalony 

gdybym ja nie był od męki sczerniały, 

gdybym ja nie był jak śpiew na mogile 

powiódłbym - na Termopile!


Biją w mą czaszkę, jak w dzwon, głuche grzmoty

i krwawa ręka pisze mi przekleństwo.

Ja wybierając los mój, wybrałem szaleństwo

i porzuciłem raj i zeszłem w czarne groty.



I płynę w mrok - i wiem, że oto zgasnę,

jako pęknięte słońce. W imię Ojca, Syna!

mam w sercu głaz, a tu głębina -

jam tułacz - ale będę miał królestwo własne.



Ta lufa zimna - lecz ogień gorący -

dobry to ogień, co ucisza serce -

na górach wschodzi blask błogosławiący

me wrogi i płaszcza królewskiego zdziercę.



Jako pelikan - krwi mojej żywicą

karmiłem - nicość! - a dzieci me z głodu

umarły - a moja Matka niewolnicą

obraca w żarnach krew i łzy narodu.



Wezmę mój pług - ja Piastów pogrobowiec -

ja dumny kneź - zaoram ziemię czarną -

i będą iskry iść - jak złote ziarno.

- A na Łomnicy - strzaskam z porfiru grobowiec

i wyjmę moje serce...