O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie - lecz w piersi mojej słyszę 

harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie - ku Tobie.



Uderza na mnie blask Mocy i Tronów - gwiazdy mi grają wśród wieczornych 

dzwonów - na niebie krwawe błyskają purpury - Twoich tajemnic otchłanie i 

góry.



A duchy z twarzą posępnie ukrytą - oczy im świecą przez wór San-Benito. I 

patrzę w zimne ich oczodoły - gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo -

 w krypcie kościoła tajne męczeństwo - za filarami błyszczą anioły.



I podszedł do mnie Upiór-strach nocny - ręce mi związał, bym legł 

bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie - serce, co wiecznym pożarem 

zionie. I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się 

strugi. Odejm mnie. Panie, moim szponom - odejm mnie, Panie, błotu 

mojemu - czemu nie przychodzicie mi, łzy? i darmo trzymam twarz 

odwróconą - widzę Twe oczy zachodzące - widzę, jak czarne zimne słońce 

zakrywa Ciebie mi.



Stoję na ostrym cyplu góry - pode mną w głębi czarnopiórej - nade mną - 

wkoło - Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico - wsłuchany w poszept kwiatów - otwarte 

szczęścia mego rany - oh, serc mam więcej niźli światów - niż gwiazd -



A płomień ku mnie z Twego słońca - a burze ciepłe przelatują jestestwo 

moje - zodiakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi.



Nie chcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie - gałązki 

ciernia oplotły mi głowę - z rąk płyną świetlane smugi.



Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo 

tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach - i tylko kwiatki cicho na 

skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.



Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.


Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.