Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie - lecz w piersi mojej słyszę 

harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie - ku Tobie.



Uderza na mnie blask Mocy i Tronów - gwiazdy mi grają wśród wieczornych 

dzwonów - na niebie krwawe błyskają purpury - Twoich tajemnic otchłanie i 

góry.



A duchy z twarzą posępnie ukrytą - oczy im świecą przez wór San-Benito. I 

patrzę w zimne ich oczodoły - gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo -

 w krypcie kościoła tajne męczeństwo - za filarami błyszczą anioły.



I podszedł do mnie Upiór-strach nocny - ręce mi związał, bym legł 

bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie - serce, co wiecznym pożarem 

zionie. I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się 

strugi. Odejm mnie. Panie, moim szponom - odejm mnie, Panie, błotu 

mojemu - czemu nie przychodzicie mi, łzy? i darmo trzymam twarz 

odwróconą - widzę Twe oczy zachodzące - widzę, jak czarne zimne słońce 

zakrywa Ciebie mi.



Stoję na ostrym cyplu góry - pode mną w głębi czarnopiórej - nade mną - 

wkoło - Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico - wsłuchany w poszept kwiatów - otwarte 

szczęścia mego rany - oh, serc mam więcej niźli światów - niż gwiazd -



A płomień ku mnie z Twego słońca - a burze ciepłe przelatują jestestwo 

moje - zodiakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi.



Nie chcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie - gałązki 

ciernia oplotły mi głowę - z rąk płyną świetlane smugi.



Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo 

tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach - i tylko kwiatki cicho na 

skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.



Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.


Jednodniówki konają na wodzie -

czemu konają? nikt nie wie.

Rój motyli krąży na swobodzie -

czemu krąży? nikt nie wie.

Góry w chmurach już od lat milionów

czemu w chmurach? nikt nie wie.

Serce tęskni do morza i tronów -

czemu tęskni? nikt nie wie.


Tak mi Ojczyzny mojej żal -

tak żal!

minęła ona jakby sen -

jak sen.

Była królewną pośród hal

i borów -

piersi zakute miała w stal,

włosy jak len -

oczy jak głąb wieczorów.

Wróg jej pokrwawił łańcuchem skroń

i zamurował w grobie -

i tak ją zwiesił nad ciemną toń,

skutą za ręce obie.

Przychodzą do niej ruskie cary -

olbrzymy z lodu

i piją rdzawe krwi puchary -

mękę narodu.

Słuchaj! przyjdzie Jan Groźny z Malutą,

prosząc Cię w swadźbę dla syna;

każ - aby rozkuto

tę dłoń, co sztaby zgina.

I wypij do dna krew z czarnych smoków,

Ojczyzno moja -

i wiedz - że z lodów mocną jest zbroja -

a miecz - wykuty z oków.

Ty carewicza uściśnij w łożu,

oczyma zmień go w głaz -

potem na pola idź - w złotym zbożu -

gdzie kosi stary Włas.

Jemu się pokłoń aż do ziemi -

bo on Twój dzierży ród -

z nim - pod lipami pachnącemi

módl się do Gwiazd swych - o cud.