W mroku się idzie tam - kiedy wyje wiatr.

Zwiotszała kuźnia wśród rozstajnych dróg.

Za dnia nie ujrzysz jej -

hej - hej -

wyje wiatr.

Noc mroźna - wiatr wyrywa pnie,

sosny do ziemi gnie.

Za cmentarzem bije młot -

głuchy grzmot.

Kuj żelazo,

kuj żelazo -

okute serce nie pęka.

Skradam się - pod chaszczą zwalonych drzew -

przez rozerwane nawałnicą skiby -

do samej ściany, gdzie połyska żar.

Dziura jest w dylach: widzę -

niski człowieczek -

[chwilami wyrasta nad chmury]

z oczyma jak dwa lochy bez dna -

w wyschłych piszczelach rąk

dźwiga młot -

i podnosi z wolna -

jak nakręcona figura woskowa -

zaś opuszcza nagle z potęgą -

w straszne zębate kowadło,

na którym się wzdryga

rozkrwawiona hostia.

Ona oddycha, jak serce -

ona się przyczaja w sobie - i kurczy -

w blasku rozbryzganych płomieni

twarz bledsza od lilij

wschodniego księcia.

Oczy gasną cicho, jak księżyc na morzu,

tuląc się w wiekuisty bezmiar czarnych szafirów.

Ziemia się rozwarła

i jęło zapadać oberwisko meteorów

w ziejącą wśród głazów szczelinę.

A straszny ślepiec odepchnął kupę żużli nogą

i przez bór pędzi -

i znowu powraca -

sosny szumiące ugina jak rżysko.

Moje oczy stały się podobne do dwojga

zamarzłych okien.

On nie widzi -

nie ogląda się -

lecz czegoś szuka niewidomy -

i wygrzebuje coś skrytego w ziemi -

wtem wicher uderzył żelaznym skrzydłem

i runął - zawalił się dach.

- - - - - - - - - - - - - - - -

Idę śpiąc -

nogi mam, jak ciężkie czarne trumny.

Słyszę dźwięk trąbki

i skowyt ogarów -

siadłem w rowie -

głowa mi opadła:

idę już tak od wieków -

przeklęty - bez winy.

I obudził mnie mróz:

szumi las -

gdzie iść?

droga tu -

droga tam -

Wlecze się za mną brzydka ropucha.

Szatany z piskiem, jak szczury,

osuwają się po drzewach -

zmyliłem szlak -

wróciłem w miejsce, gdzie kuźnia.

Popiół zimny -

kładnę się na kupie żużli,

sen okrąża mnie, jak ryś -

nie wchodząc

do wnętrza zmartwiałej, nieruchomej ciszy.



Kochanemu bratu S. Maszewskiemu.


jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak 

żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane 

fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe 

jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą.

I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi 

wypiekami.

W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, 

zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono 

poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów.

Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym 

ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od 

niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę 

jezior.

Niebo się srebrzy jak całun.

Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów.

Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - 

dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga 

kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim 

pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum 

uwięzgłych brył.

I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych 

dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze 

ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na 

opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się 

nieziemnych strun.

Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o 

gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych 

pól - wstępuje Widmo.

Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych 

krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak 

pustynia.

W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji 

szaleńca, zdaje się iść:

z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby 

Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono 

dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się 

zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia 

idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc.

A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się 

nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym 

wiekiem Oślepłej Harpii.