Indyjskie zwiewne kwiaty,

kwitnące raz w sto lat -

o piękna, wyjdź z komnaty,

jak księżyc spoza krat.

Na harfie gram Ci słowa,

które się lśnią jak żar -

czemuż Cię otchłań chowa

i Ty nie wstajesz z mar?

Ach, głupcy nie szaleją -

powiedział biedny Wil -

w nim bogi płaczą, lwy się śmieją

z przelotnych szczęścia chwil.

A smutek go pożerał

do Imogeny lic

i kwiaty z drzew odzierał,

rzucając w nicość - nic.

Wyjdź do mnie, o królewno,

choć mam żebraczy strój -

a rzeką gwiazd ulewną

firmament olśnię Twój.

Lecz biedne drzewko zsycha,

umarły siejąc kwiat -

i piosnka we mnie ścicha,

jak więzień spoza krat.


Tak mi Ojczyzny mojej żal -

tak żal!

minęła ona jakby sen -

jak sen.

Była królewną pośród hal

i borów -

piersi zakute miała w stal,

włosy jak len -

oczy jak głąb wieczorów.

Wróg jej pokrwawił łańcuchem skroń

i zamurował w grobie -

i tak ją zwiesił nad ciemną toń,

skutą za ręce obie.

Przychodzą do niej ruskie cary -

olbrzymy z lodu

i piją rdzawe krwi puchary -

mękę narodu.

Słuchaj! przyjdzie Jan Groźny z Malutą,

prosząc Cię w swadźbę dla syna;

każ - aby rozkuto

tę dłoń, co sztaby zgina.

I wypij do dna krew z czarnych smoków,

Ojczyzno moja -

i wiedz - że z lodów mocną jest zbroja -

a miecz - wykuty z oków.

Ty carewicza uściśnij w łożu,

oczyma zmień go w głaz -

potem na pola idź - w złotym zbożu -

gdzie kosi stary Włas.

Jemu się pokłoń aż do ziemi -

bo on Twój dzierży ród -

z nim - pod lipami pachnącemi

módl się do Gwiazd swych - o cud.