Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...


Niebo tak modre, jak myśl Zbawiciela,

gdy potępieńców wyciągał z otchłani -

od ziemi jakaś nas przepaść roździela -

a nad przepaścią my dwoje zbłąkani.



Serce mi pęka - a nikt, czemu? nie wie.

Wiwian mi zwieścił: tęsknota za niczem!

siedzę na drodze zasłuchany w śpiewie,

który o szczęściu mówi mi zwodniczem.



Leśne zielone kałuży źwierciadło,

jak przez Chrystusa odpuszczone winy -

widzę mej duszy niezmierne mokradło

i wiary mojej ognik złoto-siny.



Życie aniołów tętni w każdej trawie,

marząc o gwiazdach, umierają w chuci -

tych gór olbrzymy do ziemi przykuci -

o, księżyc! księżyc śmierci wschodzi zbyt jaskrawie!