Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...


Goreje na kominku żar - my troje w świetlicy.

Mąż opowiada swe dziwne przygody wśród gór lodozwału

i jako Ciebie spotkał; - konając, doszedł do Twojej krynicy

i tu stał się młodzianem wśród nieśmiertelnego szału.

Mroczno w komnacie. My sami. Wybuchło zarzewie,

padają iskry, jak łzy. Wtem zda się - że my sobowtóry,

a nie ma mnie - tylko on z mym sercem idzie w różokrzewie

Twych włosów - i ust naszych splatają się chóry.

I nie ma mnie - a jednak cały tonę w Oceanie

Twojej bezdennej miłości - a kolan Twoich cudne Propileje

czekają na rydwan Zwycięzcy. I śmieję się - wesół niesłychanie!

Świat we mnie tańczy - i niebo z gwiazdami się śmieje!

I nie wiem już tej nocy, kto był z nas przy Tobie

Bezmierna radość - Życie nowe! 

Reszta dopowie się w grobie.



"Ultima Thule", 2 X 1913 roku.