Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...


Samotny siedzę przy kominka blasku,

na ścianach drgają fantastyczne mary -

z bezdźwięcznym śmiechem w takt suchego trzasku

litanii słucham dusz - w łunach Ofiary.



Powoli smutek objął serce senne,

jak pająk muchę, w szarą swoją przędzę;

smutek tak wiotki, jako mgły wiosenne,

a tak bezbrzeżny, jako ludzkie nędze.



Łuczywo gaśnie - pokrwawione ściany

snują mi szeptem dziwne opowieści

"szedł w nocy młodzian z Chrystusem nieznany" -

a serce moje w okna mi szeleści.





Oh, zimno - czarno - źle -

wicher na polu dmie -

weź ono drzewko zmarznięte,

rzuć je do ognia - niech zgorze -

mój Boże!

a serce moje uczyń równie święte.