Biją w mą czaszkę, jak w dzwon, głuche grzmoty

i krwawa ręka pisze mi przekleństwo.

Ja wybierając los mój, wybrałem szaleństwo

i porzuciłem raj i zeszłem w czarne groty.



I płynę w mrok - i wiem, że oto zgasnę,

jako pęknięte słońce. W imię Ojca, Syna!

mam w sercu głaz, a tu głębina -

jam tułacz - ale będę miał królestwo własne.



Ta lufa zimna - lecz ogień gorący -

dobry to ogień, co ucisza serce -

na górach wschodzi blask błogosławiący

me wrogi i płaszcza królewskiego zdziercę.



Jako pelikan - krwi mojej żywicą

karmiłem - nicość! - a dzieci me z głodu

umarły - a moja Matka niewolnicą

obraca w żarnach krew i łzy narodu.



Wezmę mój pług - ja Piastów pogrobowiec -

ja dumny kneź - zaoram ziemię czarną -

i będą iskry iść - jak złote ziarno.

- A na Łomnicy - strzaskam z porfiru grobowiec

i wyjmę moje serce...


Goreje na kominku żar - my troje w świetlicy.

Mąż opowiada swe dziwne przygody wśród gór lodozwału

i jako Ciebie spotkał; - konając, doszedł do Twojej krynicy

i tu stał się młodzianem wśród nieśmiertelnego szału.

Mroczno w komnacie. My sami. Wybuchło zarzewie,

padają iskry, jak łzy. Wtem zda się - że my sobowtóry,

a nie ma mnie - tylko on z mym sercem idzie w różokrzewie

Twych włosów - i ust naszych splatają się chóry.

I nie ma mnie - a jednak cały tonę w Oceanie

Twojej bezdennej miłości - a kolan Twoich cudne Propileje

czekają na rydwan Zwycięzcy. I śmieję się - wesół niesłychanie!

Świat we mnie tańczy - i niebo z gwiazdami się śmieje!

I nie wiem już tej nocy, kto był z nas przy Tobie

Bezmierna radość - Życie nowe! 

Reszta dopowie się w grobie.



"Ultima Thule", 2 X 1913 roku.