Z bram czarnych idę Babilonu,

z ruin, gdzie ptastwo dzikie jęczy,

w mroku się bijąc o pierś dzwonu.



A ciała królów poszarpane

przez widm złowieszcze wardałaki,

a rzeki krwawą toczą pianę.



W pałacach pustych błądzą straże -

łańcuchem skuli czaszkę moją,

w piekielnym zanurzając warze.



Abbadon czekał z mię ofiary,

lecz anioł Boży wszedł do lochu -

legł z mieczem w sercu człowiek stary.



Po skałach zbiegłem stromych w morze,

śpiewem otchłani jęczą fale,

konchy, jak łzy me, lśnią w pokorze.



Słucham objawień Twych w głębinie -

komety się krzyżują w mroku,

okręt mój w Ciemność Bożą płynie.



Na włosach zmarłej gram pieśń Wschodu,

bym Cię nie przeklął Hieruzalem,

obłąkanego Ty narodu



Matko! - a bólem Twoim się opaszę,

a głowę swą na gwiazdach złożę,

wieczność, jak wino zleję w czaszę.



A kości moje wezmę z ziemi,

którą przyciemnił Duch Twój Pański,

i odtąd ziarnem bujnym plemi.



Krwi mej czerwone bystre prądy,

co wypłynęły z gór Taboru, -

nowe przelśnione ujrzą lądy.



Serce mam owoc z tego drzewa,

co kwitnie w raju snem Cherubów,

a ptak żałoby nad nim śpiewa.



A śpiew ten z harfy jest proroków,

z płomienia gwiazd i z męczenników,

z piorunów, z wichrów i obłoków

i z onych Judasza srebrników,

jenżmi Cię kupił człowiek, Boże.



Tyś tajemnicze posiał znaki,

abym powrócić mógł do Ciebie,

jak słońce w ojczyste zodiaki.



Ale mój okręt wiry niosą -

przebóg! pod więzień ślizgie ściany -

rozpacz mię krwawą zlewa rosą.



I szydzą ze mnie czarni straże

i krzyż gotują mi jutrzenki -

wracam w mych więzień kurytarze.



I to wszak darem z Twojej ręki -

ból - wieczność męki...


Biją w mą czaszkę, jak w dzwon, głuche grzmoty

i krwawa ręka pisze mi przekleństwo.

Ja wybierając los mój, wybrałem szaleństwo

i porzuciłem raj i zeszłem w czarne groty.



I płynę w mrok - i wiem, że oto zgasnę,

jako pęknięte słońce. W imię Ojca, Syna!

mam w sercu głaz, a tu głębina -

jam tułacz - ale będę miał królestwo własne.



Ta lufa zimna - lecz ogień gorący -

dobry to ogień, co ucisza serce -

na górach wschodzi blask błogosławiący

me wrogi i płaszcza królewskiego zdziercę.



Jako pelikan - krwi mojej żywicą

karmiłem - nicość! - a dzieci me z głodu

umarły - a moja Matka niewolnicą

obraca w żarnach krew i łzy narodu.



Wezmę mój pług - ja Piastów pogrobowiec -

ja dumny kneź - zaoram ziemię czarną -

i będą iskry iść - jak złote ziarno.

- A na Łomnicy - strzaskam z porfiru grobowiec

i wyjmę moje serce...