Z bram czarnych idę Babilonu,

z ruin, gdzie ptastwo dzikie jęczy,

w mroku się bijąc o pierś dzwonu.



A ciała królów poszarpane

przez widm złowieszcze wardałaki,

a rzeki krwawą toczą pianę.



W pałacach pustych błądzą straże -

łańcuchem skuli czaszkę moją,

w piekielnym zanurzając warze.



Abbadon czekał z mię ofiary,

lecz anioł Boży wszedł do lochu -

legł z mieczem w sercu człowiek stary.



Po skałach zbiegłem stromych w morze,

śpiewem otchłani jęczą fale,

konchy, jak łzy me, lśnią w pokorze.



Słucham objawień Twych w głębinie -

komety się krzyżują w mroku,

okręt mój w Ciemność Bożą płynie.



Na włosach zmarłej gram pieśń Wschodu,

bym Cię nie przeklął Hieruzalem,

obłąkanego Ty narodu



Matko! - a bólem Twoim się opaszę,

a głowę swą na gwiazdach złożę,

wieczność, jak wino zleję w czaszę.



A kości moje wezmę z ziemi,

którą przyciemnił Duch Twój Pański,

i odtąd ziarnem bujnym plemi.



Krwi mej czerwone bystre prądy,

co wypłynęły z gór Taboru, -

nowe przelśnione ujrzą lądy.



Serce mam owoc z tego drzewa,

co kwitnie w raju snem Cherubów,

a ptak żałoby nad nim śpiewa.



A śpiew ten z harfy jest proroków,

z płomienia gwiazd i z męczenników,

z piorunów, z wichrów i obłoków

i z onych Judasza srebrników,

jenżmi Cię kupił człowiek, Boże.



Tyś tajemnicze posiał znaki,

abym powrócić mógł do Ciebie,

jak słońce w ojczyste zodiaki.



Ale mój okręt wiry niosą -

przebóg! pod więzień ślizgie ściany -

rozpacz mię krwawą zlewa rosą.



I szydzą ze mnie czarni straże

i krzyż gotują mi jutrzenki -

wracam w mych więzień kurytarze.



I to wszak darem z Twojej ręki -

ból - wieczność męki...


Kwiat purpurowy marznie w lodowni

w upiornych snach -

dusza się błąka z zarzewiem głowni,

by odgnać strach.



Tam - na Golgoty krzyżu zawisnął

skrwawiony kruk -

harfa gra cicho - skrzydłami błysnął -

u Jego nóg.

A więc ty dziki śmiechu zwątpienia

składasz Mu łzy?

lecz to kość ludzką gryzły wśród cienia

zgłodniałe psy. 



Hej, z maurytańskich śpiewnych sal

wybiega do mnie hurysa -

czarny płomienny jedwabny szal

z nagiego łona się zwisa.



Cyprysy - księżyc - fontann szmer -

zaczarowane ganki -

oddałem wszystkie gwiazdy sfer

za uścisk - Maurytanki 



Newady śnieżne zimne szczyty,

gdzie orły z wrzaskiem krążą głodne,

sosen pachnących malachity,

mórz turkusowych szlaki wodne -



- widzę - czerwony mam puginał

i krwi na ciele moim plama,

gdym ją w uścisku już przeginał

ona o śmierć prosiła sama. 



Na szafirowej snów głębinie

toną żałobne gwiazd mych łodzie.

A cień olbrzymi jest na wodzie

od chmury, która za mną płynie.



Oh, w ciemnym borze

słowiki nucą -

oh, na przestworze

gwiazdy!



Polecę - polecę - polecę -

i umrę - u Twoich nóg -

w głębokiej zimnej rzece -

śniąc, że u Twych nóg.



Dusza jak płomień biały

przez morza leci w dal -

ja rycerz Boga - lecz o skały

zmiażdżyłem święty Gral.



W przydrożnej wisiał iwie

skrwawiony za mnie Mistrz -

ja mam ran więcej! - orły żywi?

mym sercem - burzo świszcz! 



Ach, w modrzewiowym dworze,

gdzie na kominku płonie żar,

(obroń tej myśli, Boże!)

podejdę w ciemny jar -

- - wilkołak! będę pił twą krew -



i twoje dziatki - -

wydrę im z trzew

ten jęk - co serce opiekielni -

matki!

Zawyje wicher, zawierucha -

i ujrzysz mojego ducha,

jak twojego męża głowę

będę wlókł -

i uderzę nią o przydrzwia brązowe.



i ujrzysz mię wśród zamieci,

jak będę go wlókł i krwawił -

i wyć będziesz - ty - i twoje dzieci

a szatan będzie z borów błogosławił

tej mocnej - jak śmierć - zemście...