Ujrzałem Miłość: jej tron był w kształt pałacu,

gdzie piętra sięgały kolan, a do ramion - wieże,

a za mną - tajemnicze, klasztorne odźwierze

i jeden słup latarni, gasnącej na placu.

Ujrzałem Miłość: jakby na starym Mantegni obrazie

kwitną w ogrodzie wierzbowe senne bazie,

wtem drzwi się roztworzyły: Wędrowiec wszedł daleki.

Lampa wisząca w żelaznym łańcuchu,

wichrem targana - krwawi me powieki.

Na bruku twardym klęczałem bez ruchu.

Wchodzę: tam w krypcie Don Juan hetmani,

ja czytam napis - ((na czarnej bezdennej otchłani,

wiatr zawył, jakby jęk -)): jestem z ludzi

najgorszy (tu było starte), a gromnice

iskrzą się w moje rozpłakane lice.

I kończę z zmarłym: niechaj mię nikt nie obudzi!


Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.