Ujrzałem Miłość: jej tron był w kształt pałacu,

gdzie piętra sięgały kolan, a do ramion - wieże,

a za mną - tajemnicze, klasztorne odźwierze

i jeden słup latarni, gasnącej na placu.

Ujrzałem Miłość: jakby na starym Mantegni obrazie

kwitną w ogrodzie wierzbowe senne bazie,

wtem drzwi się roztworzyły: Wędrowiec wszedł daleki.

Lampa wisząca w żelaznym łańcuchu,

wichrem targana - krwawi me powieki.

Na bruku twardym klęczałem bez ruchu.

Wchodzę: tam w krypcie Don Juan hetmani,

ja czytam napis - ((na czarnej bezdennej otchłani,

wiatr zawył, jakby jęk -)): jestem z ludzi

najgorszy (tu było starte), a gromnice

iskrzą się w moje rozpłakane lice.

I kończę z zmarłym: niechaj mię nikt nie obudzi!


Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...