Tak... więc mi radzisz jedno - zapomnienie -

i przyjaźń dajesz miłosiernej siostry...

Wiem - obowiązek, przysięga, sumienie -

wiem - i nie żądam - wolę ja nóż ostry,

niźli łagodne czyśćcowe płomienie.



Już późno... wróćmy. O, jak zmienne Lenko,

pogody świata - wiatr chmurzyska goni

i pędzi prosto - patrz - w Twoje okienko

podniebne, skryte w hiacynty i bluszcze -

i tam łzy drobne, rzęsiste uroni.



Czy wiesz? gdy drżący wicher w szyby pluszcze

mam dziwną pewność i dziwną obawę,

że tak sam jeden będę w dni szarawe

umierał... Nie myśl, że straszyć chcę zgonem -

poję się życiem, jak faun winogronem.



Otóż i dom Twój. Deszcz okrutny siecze.

Wszelka tragedia swą banalność wlecze.

Milczysz? wciąż milczysz... i oczy masz wbite

w szorstkie, zdeptane, brukowe kamienie -

ja wiem - tam czytasz napisy wyryte -

ja zgadnę:

"depce po nas przeznaczenie"...



Mej duszy osnowa,

którą ci składam na wieczność:

był ból i była konieczność

i Kain i grzech i Jehowa

i ducha śmiertelny głód -

a teraz wolność - i cud.

Widzisz bezgrzmotne błyskania?

piorun się w tej chmurze chowa.

Z płomiennej róży kochania

kto się skałą nie narodzi -

zginie w powodzi.

Śmiejesz się smutno - ciemne moje słowa... .

trzeba zwyciężać... zwyciężać... bądź zdrowa.


O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie - lecz w piersi mojej słyszę 

harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie - ku Tobie.



Uderza na mnie blask Mocy i Tronów - gwiazdy mi grają wśród wieczornych 

dzwonów - na niebie krwawe błyskają purpury - Twoich tajemnic otchłanie i 

góry.



A duchy z twarzą posępnie ukrytą - oczy im świecą przez wór San-Benito. I 

patrzę w zimne ich oczodoły - gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo -

 w krypcie kościoła tajne męczeństwo - za filarami błyszczą anioły.



I podszedł do mnie Upiór-strach nocny - ręce mi związał, bym legł 

bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie - serce, co wiecznym pożarem 

zionie. I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się 

strugi. Odejm mnie. Panie, moim szponom - odejm mnie, Panie, błotu 

mojemu - czemu nie przychodzicie mi, łzy? i darmo trzymam twarz 

odwróconą - widzę Twe oczy zachodzące - widzę, jak czarne zimne słońce 

zakrywa Ciebie mi.



Stoję na ostrym cyplu góry - pode mną w głębi czarnopiórej - nade mną - 

wkoło - Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico - wsłuchany w poszept kwiatów - otwarte 

szczęścia mego rany - oh, serc mam więcej niźli światów - niż gwiazd -



A płomień ku mnie z Twego słońca - a burze ciepłe przelatują jestestwo 

moje - zodiakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi.



Nie chcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie - gałązki 

ciernia oplotły mi głowę - z rąk płyną świetlane smugi.



Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo 

tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach - i tylko kwiatki cicho na 

skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.



Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.