Kwiat purpurowy marznie w lodowni

w upiornych snach -

dusza się błąka z zarzewiem głowni,

by odgnać strach.



Tam - na Golgoty krzyżu zawisnął

skrwawiony kruk -

harfa gra cicho - skrzydłami błysnął -

u Jego nóg.

A więc ty dziki śmiechu zwątpienia

składasz Mu łzy?

lecz to kość ludzką gryzły wśród cienia

zgłodniałe psy. 



Hej, z maurytańskich śpiewnych sal

wybiega do mnie hurysa -

czarny płomienny jedwabny szal

z nagiego łona się zwisa.



Cyprysy - księżyc - fontann szmer -

zaczarowane ganki -

oddałem wszystkie gwiazdy sfer

za uścisk - Maurytanki 



Newady śnieżne zimne szczyty,

gdzie orły z wrzaskiem krążą głodne,

sosen pachnących malachity,

mórz turkusowych szlaki wodne -



- widzę - czerwony mam puginał

i krwi na ciele moim plama,

gdym ją w uścisku już przeginał

ona o śmierć prosiła sama. 



Na szafirowej snów głębinie

toną żałobne gwiazd mych łodzie.

A cień olbrzymi jest na wodzie

od chmury, która za mną płynie.



Oh, w ciemnym borze

słowiki nucą -

oh, na przestworze

gwiazdy!



Polecę - polecę - polecę -

i umrę - u Twoich nóg -

w głębokiej zimnej rzece -

śniąc, że u Twych nóg.



Dusza jak płomień biały

przez morza leci w dal -

ja rycerz Boga - lecz o skały

zmiażdżyłem święty Gral.



W przydrożnej wisiał iwie

skrwawiony za mnie Mistrz -

ja mam ran więcej! - orły żywi?

mym sercem - burzo świszcz! 



Ach, w modrzewiowym dworze,

gdzie na kominku płonie żar,

(obroń tej myśli, Boże!)

podejdę w ciemny jar -

- - wilkołak! będę pił twą krew -



i twoje dziatki - -

wydrę im z trzew

ten jęk - co serce opiekielni -

matki!

Zawyje wicher, zawierucha -

i ujrzysz mojego ducha,

jak twojego męża głowę

będę wlókł -

i uderzę nią o przydrzwia brązowe.



i ujrzysz mię wśród zamieci,

jak będę go wlókł i krwawił -

i wyć będziesz - ty - i twoje dzieci

a szatan będzie z borów błogosławił

tej mocnej - jak śmierć - zemście...


Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.