Samotny siedzę przy kominka blasku,

na ścianach drgają fantastyczne mary -

z bezdźwięcznym śmiechem w takt suchego trzasku

litanii słucham dusz - w łunach Ofiary.



Powoli smutek objął serce senne,

jak pająk muchę, w szarą swoją przędzę;

smutek tak wiotki, jako mgły wiosenne,

a tak bezbrzeżny, jako ludzkie nędze.



Łuczywo gaśnie - pokrwawione ściany

snują mi szeptem dziwne opowieści

"szedł w nocy młodzian z Chrystusem nieznany" -

a serce moje w okna mi szeleści.





Oh, zimno - czarno - źle -

wicher na polu dmie -

weź ono drzewko zmarznięte,

rzuć je do ognia - niech zgorze -

mój Boże!

a serce moje uczyń równie święte.


Na ciemnym morzu wicher rozpaczy

szarpie i targa żagiel tułaczy.

Płynę bez steru, płynę bez wiosła -

oby mię prędzej burza rozniosła!



Ja - rycerz dumny świętego Grala -

[duch mój się dotąd ogniami spala]

Różany ogród bożych tajemnic -

[dziś uroczysko mogilnych ciemnic]

Ja - com Chrystusa wynosił z grobu

[oto stygmaty na rękach obu] -

Ja i me gwiazdy cicho spadamy -

jak lilie zżęte w grobowe jamy.

Morze się pieni, ryczy jak lew -

nade mną stado znużonych mew.



Goni je, szarpie dzika rybitwa -

skrzydła ich błyszczą niby modlitwa.

Oh, dajcie łuk mój, który ocala -

wzdyma się grzywą ostatnia fala -

łódź wylatuje w obręczy pian -

na trąbach śmierci zagrał mi Pan.



Litości żebrze tłum obłąkany,

katedr się chwieją kamienne ściany,

runęły, gniotąc serca i mózgi,

w jelitach sterczą krzyża odruzgi.

Dłonie błagalne wbiły się w drzewo,

otchłań się kłębi z czarną ulewą,

na wirach tańczy ludzkość wyrodna,

pod serc nawalą krzyż idzie do dna.



Morze się pieni, ryczy jak lew -

nucę spokojnie ostatni śpiew.