O nocy cicha, nocy błękitna

u stóp Twych leżę, całując Cię -

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie.



Srebrzą się stawy, szumią potoki

i tylko serce w płomieniu burz -

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki -

noc błękitna - żegnam Cię już.


Niebo tak modre, jak myśl Zbawiciela,

gdy potępieńców wyciągał z otchłani -

od ziemi jakaś nas przepaść roździela -

a nad przepaścią my dwoje zbłąkani.



Serce mi pęka - a nikt, czemu? nie wie.

Wiwian mi zwieścił: tęsknota za niczem!

siedzę na drodze zasłuchany w śpiewie,

który o szczęściu mówi mi zwodniczem.



Leśne zielone kałuży źwierciadło,

jak przez Chrystusa odpuszczone winy -

widzę mej duszy niezmierne mokradło

i wiary mojej ognik złoto-siny.



Życie aniołów tętni w każdej trawie,

marząc o gwiazdach, umierają w chuci -

tych gór olbrzymy do ziemi przykuci -

o, księżyc! księżyc śmierci wschodzi zbyt jaskrawie!