Milknie mój płacz.

Potoki śnieżnych kalin -

zwodzony most -

Boże mój, Boże, Boże!

już nic mam snów

i nagi wśród przehalin

tułam się drżąc, w prastarym jodeł borze,

gdzie milknie płacz -

gdzie huczy dzwonów morze.

Zgubione są me sny

i czarno-złote morze

uderza w moją pierś dzwonami wszystkich wiar -

tam w lody bije śmierć -

na harfach Jutrznia gra -

tam naród, lochy - Car!



Chcę odejść w głaz - w jezioro - w ciemny bór -

lecz kocham Ją -

tę Niewiadomą, co gra w dzwon.

Samotny jestem - sam -

płynęła moja krew

jak rzeka z górskich bram.



Albatros - goniąc jutrzenkę -

okrążył lazur ziemi

i nieruchomy zawisnął

na niewidzialnych promieniach -

o duszo, gdzie twój Bóg?

Turkot toczonych dział

strząsa mi kielich rosy -

tęsknię, umieram, płaczę -

tu pod szumiącą dziko tonią

w loch zawrzeć muszę Ją -

by rozkołysać złoty podziemny w turmie dzwon.



O, Bóg mię bardzo kocha -

dlatego serce me szlocha -

dlatego jestem sam -

i muszę sercem bić w turemny złoty dzwon.

Biorę za powróz - gram -

potępień zgrzyta jęk

z rozpacznych ciemnych łon -

o, jak ogromny z mrocznych ogniów zamek -

o , jakież skrzydła mam z lodu

i tron, gdzie gwiazda umarła,

króluje ze mną nad kośćmi poległych.

Wonieją kwiaty kalin -

drżą listki u mych nóg.

Kocha mię Chrystus-bóg,

żem się litował męce,

sam leżąc na stosie płomiennym,

gdzie kości moje skruszono.

Drapieżny ptak

wyjadł mi serca wnętrzności

i były puste źrenice,

jak wiadra schodzące w głąb studni.



Rzekł bóg piekielny: będziesz w niebiosach -

i czekam za kratą w lochu

gdzie jest schronisko zim -

i tylko nad grobem Nieznanej

śnieżyste kwitną kaliny.



Módlmy się -

oddałem Bogu moją wolę -

nawet się modlić nie umiem.

Z krainy zimnej północy

nadchodzi Wąż.

Kwiaty w mym ręku i krzyż -

gdzie miecz?

gdzie purpurowe i czarne sztandary?

gdzie zemsty mojej skalista maczuga,

pnąca się piersią do gwiazd?

Bije drugi - trzeci - sześćdziesiąty dzwon -

chcąc mi przypomnieć, co wiem -

- - kochałem, kochałem Ją -

na księżyca sierpie

królowę śnieżnych kalin,

w których się krwawi krew.



Śpiżowe huczą działa na mostach zwodzonych,

brunatno-czarny nad przepaścią wąż

pełznie na wino do mych gór -

na wino z Chrystusa krwi -

ugoszczę was - borów tych pan.

Zasiądźcie do mych stołów,

które z kamienia są - ciosane piorunem.

Bóg każe przyjąć was -

słuchajcie - zagram w dzwon -

bledniecie!

to jutrzenki dzwon -

ten czarny nieba klosz -

to dzwon mój, chmurząc się - gra.

Gdybym go strącił z mych nadgwiezdnych baszt -

przebiłby ziemię, lecąc aż w czeluść piekielną -

lecz jestem szczery Lach -

gości nie pytam, skąd idą -

i do Chrystusa wiodę

na nowy zapóźniony trud.



Klęknijcie u tych skał -

gdzie śnieżą puchy kalin -

tam grób jej -

którą wydały ręce własnych synów.



Nie płaczcie - gwiazdy wstają z grobu -

Anieli nad nią dzierżą straż.

Patrzcie, witezie - wyszła z lochu,

z martwych cmentarza - otrząsa zimny całun -

a wy, jak nocne ćmy,

kryjecie się do mogił!

to Pani Wasza -

córa Wiecznego Słowa -

to Miłość.

Wężu - prosisz o habit zakonny -

idź - mgławice kalin

niechaj ukoją twych zbrodni widziadła.

Anieli - nakarmcie tych głodnych -

o gwiazdy - z modrej Chrystusa winnicy -

nieście im wino słonecznych upojeń.

Wy zimne bagien mogiły

wydajcie naród uwięzionych

słońcu co wschodzi.

Wy dumne krwawe kościoły

pokornie rozsypcie się w pył -

już człowiek nie będzie królował,

anieli spełniają urzędy -

niebo gwiazd pełne i modlitw.

Odpuszczam was - idźcie w pokoju -

w mym sercu nie wygasł jeszcze płacz.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Nas dwoje - w świecie tych przemian -

idziem przez puszczę gdzie żarzą się kłody -

nóżki twe jasne krwią zbroczone

omyję w jezior modrej fali.

Ja mrok - całuję Cię zmarłymi usty -

uchylasz się - płoniesz i drżysz.

Żyliśmy w tym lesie paproci,

gdy ziemia była młodą i niewinną.

W ramionach twoich

szukałem miodu -

i piłem wieczny sen.

A teraz chcę wypić z twych ust, o Jutrzenko,

mą nieśmiertelność.

Ptaki śnią jeszcze pod kwiatami chmur,

co woń roznoszą gór śnieżnych i morza -

i fale grają w jaskiniach przybrzeżnych

runiczną pieśń o nowym rozstaniu.

Jedyny raz -

odkąd sklepienia tej gwiezdnej otchłani

wzniosły się we mnie w kościół Anamnezy -

ja Ciebie - o Utęskniona -

tulę, nie czując grzechu ni śmierci.

I cóż powstanie z konchy

twoich różanych łon?

Czy kwiat paproci w noc męczeńską Jana?

czy gwiazda magów -

czy mrok Lucifera?

boję się wszystkiego prócz śmierci.

Otaczam Cię mym czarnym niebem

Lilio Tatr!

wśród lip tysiącoletnich brzęczą złote pszczoły

i piją miody twoich ust.

Chwieją się bujne zielonawe kłosy -

lśnią na nich iskry,

kłębią się chmury czarne -

a z ziemi płyną gorące wytchnienia.

Wulkany tajne moich law

chcą w ogień stopić

czarny diament w miłości ołtarzu,

gdzie wieczne życie migoce zdrojem ofiary.

W twych bujnych włosach liść zielony kalin,

w twych oczach światła fosforyczne mórz.

Lecz pierś twa szałem dwojga meteorów

do mroków moich tuli się pancerza

i łka na czarnych zimnych lodozwałach.



Jam wolny! - Pójdźmy ku morzu -

przez orkę z deszczowych nawałnic -

przez bór pochylony wichrami od morza

w wygięte harfy jodeł i modrzewi -

tam ku tym srebrnym falom -

ku ciemnym głębinom -

gdzie jest twój bursztynowy pałac -

o królowo!

Zakrywasz mi źrenice gwiazd gałęźmi kalin,

niepokój wstrząsa wierzchołkami drzew -

i w misę nalaną mrokiem rozpaczy spływają opale.

Wciąż mocniej tulisz oczy me

i słyszę śpiew łabędzi - i szelest rosy -

która opada z ich skrzydeł.

A tam - wzbierają fale Oceanu -

płyną jak węże z klejnotami głębin

i w swych wydętych piersiach

niosą grzmot pieśni -

która do najgłębszych jaskiń,

do skał najgroźniej spiętrzonych ku niebu,

wzniesie modlitwę wniebowziętej ziemi,

Ach, świecą oczy twe magicznym blaskiem -

tortur, co cię rozdarły -

ja ciemny - nie widzę twoich łez -

musiałaś płakać tej nocy -

która mi wszelkie niebo oddała i światy.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zniknęła Jutrznia.

Piorun śni cicho u mych nóg.

Stopy me chłodzi zamarzłe jezioro.

Chmury - jak listki mnie całują.

Już muszę iść.

Gwiazd oczy, jak złote pieniążki

legły na pustych źrenicach upiora.

Anieli idą po mnie -

chcą wiązać - o, nie trzeba -

sam idę - wiecznie sam.

Nieme ust waszych błyskawice

grożą mi ciemną zagładą.

Do nieruchomo zastygłych wód,

na dnie lodowych czarnych jaskiń,

pośród zapadłych bez wyjścia dolin

idę - by spełnił swój tryumf

słoneczny bóg

w otchłaniach ze mnie poczęty.

Do różowiących tuli się obłoków,

gdzie mleko ambrozji i nektar wód.

Ach - moja otchłań

żarzy się w sen z ametystów.

O słońce! - mój synu - boże -

nie widzę Cię -

lecz z gór mych błogosławię Twym nadniebnym drogom.

Niech w ten mój mrok wejdą wiar nowych królowie,

prastarych świątyń kapłani

i czarnych żubrów grający pasterze.

Wszystkim co przejdą

przez te wąwozy śmierci i zakrwawione

żelazną rdzą potoki -

ku tym przełęczom zielonym

pełnym kwiatów -

zrodzonych z Jutrzenki i Mroku -

ja błogosławię -

Starzec gór -

wyższych nad błędne komet szlaki -

z gór - które są podnóżkiem tronu

Tego - co większy niż ja...



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



W ciemnym podwórku kwitną gałęzie mych kalin -

ile czasu potrzeba, aby te mury rozwalić

i drzewko wydobyć ku słońcu?

Dzieciątko blade w wilgotnej izbie

ma oczy ogromne - jak morza zatoki,

i boi się księżyca, który spogląda przez szpary -

O, nie opuszczaj mię Jutrzenko -

nie ćmij mię zimną mgłą rozpaczy -

musiałbym trupa Twego ułożyć do trumny

i gwoźdźmi sam przybijać wieko - -

wziąłbym na cmentarz synka, co by się uśmiechał

i poszedł z nim do opuszczonego kościoła,

gdzie mrok gra trumnom de profundis.

Nie umieraj Jutrzenko moja -

niech nas razem uśpionych ujrzą blade jesienne księżyce,

nie opuszczaj mnie -

bo nie będę mógł zagrać hymnu umarłych

nad Tobą, o moja Jutrzenko!

Anioł mi błysnął gwiazdami i przyrzekł -

nad górą świata - nad morzem Golgoty -

że już nie umrze

nikt z kochających.



 


Wśród nocy głuchej zagrał dzwon,

nikt nie wie, skąd przychodzi on -

kościół zamknięty, proboszcz w śnie -

a cóż tam w mroku leci - mknie?

pogrzeb? lecz co te mary konne

znaczą - i jęki - i śpiewy studzwonne?



Zawrzyjmy drzwi i okna chat -

będzie to dżuma albo grad,

ale upiory gonią w las -

sznur niewidzialny wlecze nas -

i my za nimi - połą kryjąc

twarz - idziemy na wpół żyjąc.



Przez wądół leśny, grzęzaw ług,

gdzie się nie wrzynał nigdy pług,

przez bór, gdzie szumi skrzydłem strach,

jak dusze błędne idziem w snach.



Stare zamczysko, drzewiej gród,

ponoć olbrzymów byt tu lud -

czepia się mszały z głazem głaz -

płomień wybuchnął i zgasł.



O czymże gęślarz gra?

w ciemnościach zejdzie Bóg -

i w kim nie żywie skra -

ten się obali z nóg.



O, widzim otchłań już -

stoi w łachmanach król -

i krwią napełnia kruż -

może to lek? a może ból?



Na tronie Dziewa śni,

chochliki w wieńcach róż -

jak w one idziem dni

do Chrystusowych zórz.



Obudźcie, Panie, ją -

obudźcie z onych mar,

w których się dusze rwą,

gdy je skamieni czar.



I podchodzim mrący do zmarłej,

i całujem gnijącą tę dłoń -

sine wargi się bólem rozwarły,

a robaki żłobią jej skroń.



Odór - stęchlizna -

na sercu blizna -

żali mordercę? że w pokutnych

giezłach - do cieniów pielgrzymujem smutnych?



Czemu na czole mym krew?

a czemu w oczach Twych srom?

a czemu łamie się śpiew -

to w hymn, to w jęk - to w grom?

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Hej, hej! ze smoczych gniazd

wypełza czarny gad -

w koronie siedem gwiazd,

kwitnący wokół sad.

Dębowe grube pnie

żelazną łuską gnie,

płomieniem krwawym lśni -

krótkie są człeka dni -

serce zamiera nam -

u śmierci stoim bram;

w sercu się mroczy grób,

węża jesteśmy łup.

Ni jak zmarznięte krzewiny

ścięte szronem -

prężą się lwie drużyny

przed zaskronem.

On jeden z wolna paszczę

zwraca w krąg -

i toczy nas, jak praszczę,

w mgliwie łąk.

I grają nam, jak skrzypki,

zielska pól -

wije się przy nas chybki

czarny ból.

Aż tam gdzie w bagnach okno -

bez dna toń -

i gdzie rosiczki mokną,

łamiąc dłoń -

topią się i nurzają

duchów ćmy -

skrzypeczki śpiewne grają:

tęskne-śmy!

A duch w koronie gędzi

niemą pieśń -

i szlocha na krawędzi,

patrząc w pleśń.

I zepchnął go tam dłonią

Witeź Włast,

odziany złotą bronią

z klętych gwiazd.



I przeciw smoku dumnie

zagrał w dzwon -

a młoda pani w trumnie

krwawi szron.

A cały srebrem tkany

śpiżów król -

jak słońce - gdy tumany

kurzy z ról -

tak on roztęczył smoka

aż do chmur -

a noc szafirooka

schodzi z gór.

I tam na nieba morzu

skrzy się gad,

a my - jak na przestworzu

bujny kwiat.

A pieśń ogniami błyska -

wichrem wiar -

jakby przez uroczyska

wionął żar.



Orły! niechaj wam ukażą szlaki w błękitach -

w lesie tur, w stepie sumaki -

a potoki na granitach,

a w morzu wiry Malsztromu -

a w chmurach - śpiew gromu.



Na poboju legło sto tysięcy

młodzianów -

każdy jęk - każda rana więcej

mówi niż mądrość brahmanów,

bo umierał wszechświat w każdym łonie,

a bóg - słońce szydziło na tronie.



Oto wyschły w posusze las dębów -

zapalę -

i tryśnie z ożywionych zrębów

ognia zachwyt, a nie żale -

kto się dotknie mego mroku -

wzleci jak Perkun w obłoku.



Ja nie będę wam grał pieśni smutnej,

o Cienie!

lecz dam tryumf dumny i okrutny,

co zawali błękitów sklepienie

i zdruzgoce -

waszych bogów tęskniące bezmoce.



I powiodę was w kraj zórz polarnych

z dźwiękiem rogów -

i zakrwawię u kamieni ofiarnych -

i przekuję was ludzi - w półbogów -

dziką pieśnią serca wam zachwycę -

a do ręki dam grom - i orlicę.



Ognie! niechaj was wśród mroków rozżarzą,

Ocean! niech was wichrami napoi -

jak archanioł z łańcuchem w gwiazd zbroi

zejdźmy się z Bogiem twarz z twarzą.



I cały ogromny lud -

jak w burzy lecący śnieg -

rwał się na szczyty gór -

w siedmio-płomieniu gwiazd.