Milknie mój płacz.

Potoki śnieżnych kalin -

zwodzony most -

Boże mój, Boże, Boże!

już nic mam snów

i nagi wśród przehalin

tułam się drżąc, w prastarym jodeł borze,

gdzie milknie płacz -

gdzie huczy dzwonów morze.

Zgubione są me sny

i czarno-złote morze

uderza w moją pierś dzwonami wszystkich wiar -

tam w lody bije śmierć -

na harfach Jutrznia gra -

tam naród, lochy - Car!



Chcę odejść w głaz - w jezioro - w ciemny bór -

lecz kocham Ją -

tę Niewiadomą, co gra w dzwon.

Samotny jestem - sam -

płynęła moja krew

jak rzeka z górskich bram.



Albatros - goniąc jutrzenkę -

okrążył lazur ziemi

i nieruchomy zawisnął

na niewidzialnych promieniach -

o duszo, gdzie twój Bóg?

Turkot toczonych dział

strząsa mi kielich rosy -

tęsknię, umieram, płaczę -

tu pod szumiącą dziko tonią

w loch zawrzeć muszę Ją -

by rozkołysać złoty podziemny w turmie dzwon.



O, Bóg mię bardzo kocha -

dlatego serce me szlocha -

dlatego jestem sam -

i muszę sercem bić w turemny złoty dzwon.

Biorę za powróz - gram -

potępień zgrzyta jęk

z rozpacznych ciemnych łon -

o, jak ogromny z mrocznych ogniów zamek -

o , jakież skrzydła mam z lodu

i tron, gdzie gwiazda umarła,

króluje ze mną nad kośćmi poległych.

Wonieją kwiaty kalin -

drżą listki u mych nóg.

Kocha mię Chrystus-bóg,

żem się litował męce,

sam leżąc na stosie płomiennym,

gdzie kości moje skruszono.

Drapieżny ptak

wyjadł mi serca wnętrzności

i były puste źrenice,

jak wiadra schodzące w głąb studni.



Rzekł bóg piekielny: będziesz w niebiosach -

i czekam za kratą w lochu

gdzie jest schronisko zim -

i tylko nad grobem Nieznanej

śnieżyste kwitną kaliny.



Módlmy się -

oddałem Bogu moją wolę -

nawet się modlić nie umiem.

Z krainy zimnej północy

nadchodzi Wąż.

Kwiaty w mym ręku i krzyż -

gdzie miecz?

gdzie purpurowe i czarne sztandary?

gdzie zemsty mojej skalista maczuga,

pnąca się piersią do gwiazd?

Bije drugi - trzeci - sześćdziesiąty dzwon -

chcąc mi przypomnieć, co wiem -

- - kochałem, kochałem Ją -

na księżyca sierpie

królowę śnieżnych kalin,

w których się krwawi krew.



Śpiżowe huczą działa na mostach zwodzonych,

brunatno-czarny nad przepaścią wąż

pełznie na wino do mych gór -

na wino z Chrystusa krwi -

ugoszczę was - borów tych pan.

Zasiądźcie do mych stołów,

które z kamienia są - ciosane piorunem.

Bóg każe przyjąć was -

słuchajcie - zagram w dzwon -

bledniecie!

to jutrzenki dzwon -

ten czarny nieba klosz -

to dzwon mój, chmurząc się - gra.

Gdybym go strącił z mych nadgwiezdnych baszt -

przebiłby ziemię, lecąc aż w czeluść piekielną -

lecz jestem szczery Lach -

gości nie pytam, skąd idą -

i do Chrystusa wiodę

na nowy zapóźniony trud.



Klęknijcie u tych skał -

gdzie śnieżą puchy kalin -

tam grób jej -

którą wydały ręce własnych synów.



Nie płaczcie - gwiazdy wstają z grobu -

Anieli nad nią dzierżą straż.

Patrzcie, witezie - wyszła z lochu,

z martwych cmentarza - otrząsa zimny całun -

a wy, jak nocne ćmy,

kryjecie się do mogił!

to Pani Wasza -

córa Wiecznego Słowa -

to Miłość.

Wężu - prosisz o habit zakonny -

idź - mgławice kalin

niechaj ukoją twych zbrodni widziadła.

Anieli - nakarmcie tych głodnych -

o gwiazdy - z modrej Chrystusa winnicy -

nieście im wino słonecznych upojeń.

Wy zimne bagien mogiły

wydajcie naród uwięzionych

słońcu co wschodzi.

Wy dumne krwawe kościoły

pokornie rozsypcie się w pył -

już człowiek nie będzie królował,

anieli spełniają urzędy -

niebo gwiazd pełne i modlitw.

Odpuszczam was - idźcie w pokoju -

w mym sercu nie wygasł jeszcze płacz.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Nas dwoje - w świecie tych przemian -

idziem przez puszczę gdzie żarzą się kłody -

nóżki twe jasne krwią zbroczone

omyję w jezior modrej fali.

Ja mrok - całuję Cię zmarłymi usty -

uchylasz się - płoniesz i drżysz.

Żyliśmy w tym lesie paproci,

gdy ziemia była młodą i niewinną.

W ramionach twoich

szukałem miodu -

i piłem wieczny sen.

A teraz chcę wypić z twych ust, o Jutrzenko,

mą nieśmiertelność.

Ptaki śnią jeszcze pod kwiatami chmur,

co woń roznoszą gór śnieżnych i morza -

i fale grają w jaskiniach przybrzeżnych

runiczną pieśń o nowym rozstaniu.

Jedyny raz -

odkąd sklepienia tej gwiezdnej otchłani

wzniosły się we mnie w kościół Anamnezy -

ja Ciebie - o Utęskniona -

tulę, nie czując grzechu ni śmierci.

I cóż powstanie z konchy

twoich różanych łon?

Czy kwiat paproci w noc męczeńską Jana?

czy gwiazda magów -

czy mrok Lucifera?

boję się wszystkiego prócz śmierci.

Otaczam Cię mym czarnym niebem

Lilio Tatr!

wśród lip tysiącoletnich brzęczą złote pszczoły

i piją miody twoich ust.

Chwieją się bujne zielonawe kłosy -

lśnią na nich iskry,

kłębią się chmury czarne -

a z ziemi płyną gorące wytchnienia.

Wulkany tajne moich law

chcą w ogień stopić

czarny diament w miłości ołtarzu,

gdzie wieczne życie migoce zdrojem ofiary.

W twych bujnych włosach liść zielony kalin,

w twych oczach światła fosforyczne mórz.

Lecz pierś twa szałem dwojga meteorów

do mroków moich tuli się pancerza

i łka na czarnych zimnych lodozwałach.



Jam wolny! - Pójdźmy ku morzu -

przez orkę z deszczowych nawałnic -

przez bór pochylony wichrami od morza

w wygięte harfy jodeł i modrzewi -

tam ku tym srebrnym falom -

ku ciemnym głębinom -

gdzie jest twój bursztynowy pałac -

o królowo!

Zakrywasz mi źrenice gwiazd gałęźmi kalin,

niepokój wstrząsa wierzchołkami drzew -

i w misę nalaną mrokiem rozpaczy spływają opale.

Wciąż mocniej tulisz oczy me

i słyszę śpiew łabędzi - i szelest rosy -

która opada z ich skrzydeł.

A tam - wzbierają fale Oceanu -

płyną jak węże z klejnotami głębin

i w swych wydętych piersiach

niosą grzmot pieśni -

która do najgłębszych jaskiń,

do skał najgroźniej spiętrzonych ku niebu,

wzniesie modlitwę wniebowziętej ziemi,

Ach, świecą oczy twe magicznym blaskiem -

tortur, co cię rozdarły -

ja ciemny - nie widzę twoich łez -

musiałaś płakać tej nocy -

która mi wszelkie niebo oddała i światy.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zniknęła Jutrznia.

Piorun śni cicho u mych nóg.

Stopy me chłodzi zamarzłe jezioro.

Chmury - jak listki mnie całują.

Już muszę iść.

Gwiazd oczy, jak złote pieniążki

legły na pustych źrenicach upiora.

Anieli idą po mnie -

chcą wiązać - o, nie trzeba -

sam idę - wiecznie sam.

Nieme ust waszych błyskawice

grożą mi ciemną zagładą.

Do nieruchomo zastygłych wód,

na dnie lodowych czarnych jaskiń,

pośród zapadłych bez wyjścia dolin

idę - by spełnił swój tryumf

słoneczny bóg

w otchłaniach ze mnie poczęty.

Do różowiących tuli się obłoków,

gdzie mleko ambrozji i nektar wód.

Ach - moja otchłań

żarzy się w sen z ametystów.

O słońce! - mój synu - boże -

nie widzę Cię -

lecz z gór mych błogosławię Twym nadniebnym drogom.

Niech w ten mój mrok wejdą wiar nowych królowie,

prastarych świątyń kapłani

i czarnych żubrów grający pasterze.

Wszystkim co przejdą

przez te wąwozy śmierci i zakrwawione

żelazną rdzą potoki -

ku tym przełęczom zielonym

pełnym kwiatów -

zrodzonych z Jutrzenki i Mroku -

ja błogosławię -

Starzec gór -

wyższych nad błędne komet szlaki -

z gór - które są podnóżkiem tronu

Tego - co większy niż ja...



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



W ciemnym podwórku kwitną gałęzie mych kalin -

ile czasu potrzeba, aby te mury rozwalić

i drzewko wydobyć ku słońcu?

Dzieciątko blade w wilgotnej izbie

ma oczy ogromne - jak morza zatoki,

i boi się księżyca, który spogląda przez szpary -

O, nie opuszczaj mię Jutrzenko -

nie ćmij mię zimną mgłą rozpaczy -

musiałbym trupa Twego ułożyć do trumny

i gwoźdźmi sam przybijać wieko - -

wziąłbym na cmentarz synka, co by się uśmiechał

i poszedł z nim do opuszczonego kościoła,

gdzie mrok gra trumnom de profundis.

Nie umieraj Jutrzenko moja -

niech nas razem uśpionych ujrzą blade jesienne księżyce,

nie opuszczaj mnie -

bo nie będę mógł zagrać hymnu umarłych

nad Tobą, o moja Jutrzenko!

Anioł mi błysnął gwiazdami i przyrzekł -

nad górą świata - nad morzem Golgoty -

że już nie umrze

nikt z kochających.



 


Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy - 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. 

Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę - 

ja piorun burz - a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę. 

Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach -

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. 

Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce ! wschodzi wielbiąc Boga. 





W mym sercu baśni o jutrzence 

i fantastyczne kwiaty szronu ; 

w mym sercu jakby echo dzwonu ; 

w mym sercu zakrwawione ręce 

grają na strunach miesiąca 

odwieczny ciemny 

hymn. 

Schodzę w labirynt podziemny - 

u stóp mych morze się roztrąca. 



Wampir 



Modlą się duchy ciemnych wód - 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat spiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pijanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały bruki rżniętych miast - 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Zhańbione ciała - pusty dwór - 

zhańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur - 

i pękło serce krwawe. " 



Stanąć tak nad morzem 

z chmur kłębami na dnie 

i w głąb niemą rzucać 

jarzące klejnoty ... 

I pod jej pałacem 

oprzeć skroń na murach 

i wyrzec się - wyrzec 

duszy swej na wieki ... 

I żagiel rozwinąć, 

kiedy burza wyje 

i mknąć ponad góry 

i spadać - i płynąć ... 





Wśród czarnych mórz 

ogień w rubinie - 

widzę w głębinie 

Śniącą o wędrówce dusz. 

Migocą żarze 

na grobowcach gór - 

płonęły nam twarze 

miłością znad chmur. 

Słońce z gór wezgłowia 

kładło cień po cieniu - 

wśród ludzkiego mrowia 

zostałem w milczeniu. 

Ach, dobrze - już mrok - 

na chmurach popioły - 

widzę Boga wzrok - 

gdy strącił Anioły. 





O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię - 

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie. 

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz - 

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki - 

nocy błękitna - żegnam Cię już. 

 



Noc - kryształ czarny. Iskrzą się gwiazdy nad borem. 

Jeszcze mam obraz Twój w sercu mem smutnem i chorem. 

Pociąg mię niesie w dal ku morzom, gdzie wszystko utonie - 

i wtedy pójdę ku wam, o gwiazd plejado, Orionie ! 





Na maszcie moim Wega się żarzy - 

a na dnie zimna puszcza korali - 

fala wyjąca dziko się żali, 



jak widmo tęskne umarłej twarzy. 





Nokturn 



Las płaczących brzóz 

śniegiem osypany, 

pościnał mi mróz 

moje tulipany. 

Leży u mych stóp 

konająca mewa - 

patrzą na jej trup 

zamyślone drzewa. 

Śniegiem zmywam krew, 

lecz jej nic nie zgłuszy - 

słyszę dziwny śpiew 

w czarnym zamku duszy. 





Oto mej duszy świątynia - z czarnych, jak miłość, marmurów, 

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. 

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów - Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar - w ogniowy pałac Ahurów. 

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze - 

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, 

na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów. 

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, 

jak ametysty lśnią : sny prerie : sny jak miesiąc w borze, 

i tę ścieżynę modlitwy, którą szedł Chrystus raz w mroku. 

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, 

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy - 

chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić - w Twoim wzroku. 





Zahuczał wicher - wicher jesienny 

nad moim sercem - sercem tułaczem - 

i Anioł senny - Anioł Gehenny 

już mnie powitał - powitał płaczem. 





Nade mną leci w szafir morza 

obłok, pojony mlekiem gór - 

nade mną śpiewa ptaków chór - 

motyl, kochanek lilij łoża... 

A ja pod mrokiem łzy - kamienia 

sączę swój ciemny jad - 

lecz śmiać się będę z przerażenia 

tego, kto zerwie kwiat. 





Migocą złote pomarańcze 

w odludnym czarnym salonie - 

Ty upiór - rządzisz na tronie - 

z miesiącem wchodzę ja - i tańczę. 

Splecione kobry nad róż misą 

nurzają jady w kryształ czarek - 

wśród maurytańskich kolumn Wareg 

mieczem wskazuje tam gdzie lwy są. 

Miłosne krwawe pomarańcze 

w letargu śniącej czarnej Diany - 

o jęku tylko raz słyszany ! 

Z miesiącem wszedłem tu i tańczę.