Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:






Milknie mój płacz.

Potoki śnieżnych kalin -

zwodzony most -

Boże mój, Boże, Boże!

już nic mam snów

i nagi wśród przehalin

tułam się drżąc, w prastarym jodeł borze,

gdzie milknie płacz -

gdzie huczy dzwonów morze.

Zgubione są me sny

i czarno-złote morze

uderza w moją pierś dzwonami wszystkich wiar -

tam w lody bije śmierć -

na harfach Jutrznia gra -

tam naród, lochy - Car!



Chcę odejść w głaz - w jezioro - w ciemny bór -

lecz kocham Ją -

tę Niewiadomą, co gra w dzwon.

Samotny jestem - sam -

płynęła moja krew

jak rzeka z górskich bram.



Albatros - goniąc jutrzenkę -

okrążył lazur ziemi

i nieruchomy zawisnął

na niewidzialnych promieniach -

o duszo, gdzie twój Bóg?

Turkot toczonych dział

strząsa mi kielich rosy -

tęsknię, umieram, płaczę -

tu pod szumiącą dziko tonią

w loch zawrzeć muszę Ją -

by rozkołysać złoty podziemny w turmie dzwon.



O, Bóg mię bardzo kocha -

dlatego serce me szlocha -

dlatego jestem sam -

i muszę sercem bić w turemny złoty dzwon.

Biorę za powróz - gram -

potępień zgrzyta jęk

z rozpacznych ciemnych łon -

o, jak ogromny z mrocznych ogniów zamek -

o , jakież skrzydła mam z lodu

i tron, gdzie gwiazda umarła,

króluje ze mną nad kośćmi poległych.

Wonieją kwiaty kalin -

drżą listki u mych nóg.

Kocha mię Chrystus-bóg,

żem się litował męce,

sam leżąc na stosie płomiennym,

gdzie kości moje skruszono.

Drapieżny ptak

wyjadł mi serca wnętrzności

i były puste źrenice,

jak wiadra schodzące w głąb studni.



Rzekł bóg piekielny: będziesz w niebiosach -

i czekam za kratą w lochu

gdzie jest schronisko zim -

i tylko nad grobem Nieznanej

śnieżyste kwitną kaliny.



Módlmy się -

oddałem Bogu moją wolę -

nawet się modlić nie umiem.

Z krainy zimnej północy

nadchodzi Wąż.

Kwiaty w mym ręku i krzyż -

gdzie miecz?

gdzie purpurowe i czarne sztandary?

gdzie zemsty mojej skalista maczuga,

pnąca się piersią do gwiazd?

Bije drugi - trzeci - sześćdziesiąty dzwon -

chcąc mi przypomnieć, co wiem -

- - kochałem, kochałem Ją -

na księżyca sierpie

królowę śnieżnych kalin,

w których się krwawi krew.



Śpiżowe huczą działa na mostach zwodzonych,

brunatno-czarny nad przepaścią wąż

pełznie na wino do mych gór -

na wino z Chrystusa krwi -

ugoszczę was - borów tych pan.

Zasiądźcie do mych stołów,

które z kamienia są - ciosane piorunem.

Bóg każe przyjąć was -

słuchajcie - zagram w dzwon -

bledniecie!

to jutrzenki dzwon -

ten czarny nieba klosz -

to dzwon mój, chmurząc się - gra.

Gdybym go strącił z mych nadgwiezdnych baszt -

przebiłby ziemię, lecąc aż w czeluść piekielną -

lecz jestem szczery Lach -

gości nie pytam, skąd idą -

i do Chrystusa wiodę

na nowy zapóźniony trud.



Klęknijcie u tych skał -

gdzie śnieżą puchy kalin -

tam grób jej -

którą wydały ręce własnych synów.



Nie płaczcie - gwiazdy wstają z grobu -

Anieli nad nią dzierżą straż.

Patrzcie, witezie - wyszła z lochu,

z martwych cmentarza - otrząsa zimny całun -

a wy, jak nocne ćmy,

kryjecie się do mogił!

to Pani Wasza -

córa Wiecznego Słowa -

to Miłość.

Wężu - prosisz o habit zakonny -

idź - mgławice kalin

niechaj ukoją twych zbrodni widziadła.

Anieli - nakarmcie tych głodnych -

o gwiazdy - z modrej Chrystusa winnicy -

nieście im wino słonecznych upojeń.

Wy zimne bagien mogiły

wydajcie naród uwięzionych

słońcu co wschodzi.

Wy dumne krwawe kościoły

pokornie rozsypcie się w pył -

już człowiek nie będzie królował,

anieli spełniają urzędy -

niebo gwiazd pełne i modlitw.

Odpuszczam was - idźcie w pokoju -

w mym sercu nie wygasł jeszcze płacz.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Nas dwoje - w świecie tych przemian -

idziem przez puszczę gdzie żarzą się kłody -

nóżki twe jasne krwią zbroczone

omyję w jezior modrej fali.

Ja mrok - całuję Cię zmarłymi usty -

uchylasz się - płoniesz i drżysz.

Żyliśmy w tym lesie paproci,

gdy ziemia była młodą i niewinną.

W ramionach twoich

szukałem miodu -

i piłem wieczny sen.

A teraz chcę wypić z twych ust, o Jutrzenko,

mą nieśmiertelność.

Ptaki śnią jeszcze pod kwiatami chmur,

co woń roznoszą gór śnieżnych i morza -

i fale grają w jaskiniach przybrzeżnych

runiczną pieśń o nowym rozstaniu.

Jedyny raz -

odkąd sklepienia tej gwiezdnej otchłani

wzniosły się we mnie w kościół Anamnezy -

ja Ciebie - o Utęskniona -

tulę, nie czując grzechu ni śmierci.

I cóż powstanie z konchy

twoich różanych łon?

Czy kwiat paproci w noc męczeńską Jana?

czy gwiazda magów -

czy mrok Lucifera?

boję się wszystkiego prócz śmierci.

Otaczam Cię mym czarnym niebem

Lilio Tatr!

wśród lip tysiącoletnich brzęczą złote pszczoły

i piją miody twoich ust.

Chwieją się bujne zielonawe kłosy -

lśnią na nich iskry,

kłębią się chmury czarne -

a z ziemi płyną gorące wytchnienia.

Wulkany tajne moich law

chcą w ogień stopić

czarny diament w miłości ołtarzu,

gdzie wieczne życie migoce zdrojem ofiary.

W twych bujnych włosach liść zielony kalin,

w twych oczach światła fosforyczne mórz.

Lecz pierś twa szałem dwojga meteorów

do mroków moich tuli się pancerza

i łka na czarnych zimnych lodozwałach.



Jam wolny! - Pójdźmy ku morzu -

przez orkę z deszczowych nawałnic -

przez bór pochylony wichrami od morza

w wygięte harfy jodeł i modrzewi -

tam ku tym srebrnym falom -

ku ciemnym głębinom -

gdzie jest twój bursztynowy pałac -

o królowo!

Zakrywasz mi źrenice gwiazd gałęźmi kalin,

niepokój wstrząsa wierzchołkami drzew -

i w misę nalaną mrokiem rozpaczy spływają opale.

Wciąż mocniej tulisz oczy me

i słyszę śpiew łabędzi - i szelest rosy -

która opada z ich skrzydeł.

A tam - wzbierają fale Oceanu -

płyną jak węże z klejnotami głębin

i w swych wydętych piersiach

niosą grzmot pieśni -

która do najgłębszych jaskiń,

do skał najgroźniej spiętrzonych ku niebu,

wzniesie modlitwę wniebowziętej ziemi,

Ach, świecą oczy twe magicznym blaskiem -

tortur, co cię rozdarły -

ja ciemny - nie widzę twoich łez -

musiałaś płakać tej nocy -

która mi wszelkie niebo oddała i światy.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zniknęła Jutrznia.

Piorun śni cicho u mych nóg.

Stopy me chłodzi zamarzłe jezioro.

Chmury - jak listki mnie całują.

Już muszę iść.

Gwiazd oczy, jak złote pieniążki

legły na pustych źrenicach upiora.

Anieli idą po mnie -

chcą wiązać - o, nie trzeba -

sam idę - wiecznie sam.

Nieme ust waszych błyskawice

grożą mi ciemną zagładą.

Do nieruchomo zastygłych wód,

na dnie lodowych czarnych jaskiń,

pośród zapadłych bez wyjścia dolin

idę - by spełnił swój tryumf

słoneczny bóg

w otchłaniach ze mnie poczęty.

Do różowiących tuli się obłoków,

gdzie mleko ambrozji i nektar wód.

Ach - moja otchłań

żarzy się w sen z ametystów.

O słońce! - mój synu - boże -

nie widzę Cię -

lecz z gór mych błogosławię Twym nadniebnym drogom.

Niech w ten mój mrok wejdą wiar nowych królowie,

prastarych świątyń kapłani

i czarnych żubrów grający pasterze.

Wszystkim co przejdą

przez te wąwozy śmierci i zakrwawione

żelazną rdzą potoki -

ku tym przełęczom zielonym

pełnym kwiatów -

zrodzonych z Jutrzenki i Mroku -

ja błogosławię -

Starzec gór -

wyższych nad błędne komet szlaki -

z gór - które są podnóżkiem tronu

Tego - co większy niż ja...



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



W ciemnym podwórku kwitną gałęzie mych kalin -

ile czasu potrzeba, aby te mury rozwalić

i drzewko wydobyć ku słońcu?

Dzieciątko blade w wilgotnej izbie

ma oczy ogromne - jak morza zatoki,

i boi się księżyca, który spogląda przez szpary -

O, nie opuszczaj mię Jutrzenko -

nie ćmij mię zimną mgłą rozpaczy -

musiałbym trupa Twego ułożyć do trumny

i gwoźdźmi sam przybijać wieko - -

wziąłbym na cmentarz synka, co by się uśmiechał

i poszedł z nim do opuszczonego kościoła,

gdzie mrok gra trumnom de profundis.

Nie umieraj Jutrzenko moja -

niech nas razem uśpionych ujrzą blade jesienne księżyce,

nie opuszczaj mnie -

bo nie będę mógł zagrać hymnu umarłych

nad Tobą, o moja Jutrzenko!

Anioł mi błysnął gwiazdami i przyrzekł -

nad górą świata - nad morzem Golgoty -

że już nie umrze

nikt z kochających.



 


Widziałem Cię, ach- piękną tchnieniem zgonu,

w magnetycznym swietle mórz polarnych-

lica białe- wykute ze szronu,

i mrok pustyń nieruchomo -czarnych.



I leżałaś w trumnie zbłękitniona-

(tak lśni monstrancja w nawie)-

drzew prawiecznych szumiały ramiona,

w czarnym łożu konał księżyc mgławic.



A tam morze kłębiących się białych obłoków!...

(jam nad piekłem:)

kościół z kratami więzienia,

na łańcuchu księga mych wyroków

i łzy moje- jak tarcze z płomienia.



I ozwarłem bramę tych cmentarzy-

(gwiazdy rzeką płynęły podziemną)-

krew rozlałem na stopniach ołtarzy:

słońce-Boga, co litość miał nade mną.



I płynęła na łodzi Tortura

bladych gromnic odbitych w głębinie-

jak Cherubin migotały pióra,

jak wąż pełzam w zimnej rozpadlinie.



I wykułem serce z lodów bryły-

i na skrzydłach rozogniłem runy-

i wydarłem wnętrza, które zgniły-

z gwiazd gasnących uczyniłem struny.



W pancerz czarny i w złote bisiory-

w sali mroków, gdzie żarzą kolumny:

zmarłych sądzę- i męczę upiory-

i świat żywy przykuwam do trumny.-



W lodozwałach umarłego miasta

grają mi fletnie i żale

niewidomych muzyków.

Pałac królów nad ciemność wyrasta-

lśni, jak rubin, posąg Dwojga nas wiecznych w kościele.



Tam pod ziemią łkają dzwony,

szumią kaskady law, migocą klejnoty.

Wokół skały grozne i nieme pustynie.

A nad morzem księżyc skamieniony.

Z gór olbrzymich płynie

krew, jak rzeka- i napełnia groty.



Idę wiecznie.Idę do Umarłej.

Nad Otchłanią

czeka mię, płacząc.- Morza gasną.- W proch starły się gwiazdy.- Ja 

przedwieczny Mag:

umarłem za Nią.


Krzyk ogromny w moim sercu bije

Niby orzeł ślepy i szalony -

Krzyk ogromny wyciąga swą szyję

Do lazurów straconej korony,

A rozdarte krwawiące źrenice

Patrzą w pustkę i mrok i tęsknicę.



Na ruinach starego zamczyska,

Na grobowcach mego majestatu

I na krzyżu, który próchnem błyska,

A od gromów stał się widmem światu -

Duch mój woła do ciemnej otchłani:

Eli - Eli - lama sabachtani!



Czemuś, Ojcze, porzucił me serce,

Co służyło ci wiernie przez wieki?

Katy na mnie nasłałeś i ździerce

I krwią moją przepoiłeś rzeki,

A choć byłem na strzępy rozdarty,

Nie rzuciłem ni Ciebie - ni warty.



Nie poznajesz mnie chyba - mój Boże?

Nie poznajesz mnie, Panie - żebraka?!

Nie poznajesz mnie - królu - robaka?

Nie rozumiesz, co znaczą obroże -

I te trądy i rany cuchnące -

I te oczy suche, a palące?



Przed wiekami nazwałeś mnie synem -

I przyrzekłeś wieczne obcowanie -

Napoiłeś swym ciałem i winem,

Ale z ziemi zrobiłeś wygnanie

I z posągów obnażyłeś góry -

By postawić tam - co? znak tortury!



Na mój uwiąd patrzały klasztory -

Na wędrówki do grobu - pustynie.

Tobiem wznosił strzeliste świątynie,

A sam nędzny, złamany i chory -

Kiedy szatan urągał mi śmiechem -

Ja nuciłem psalmy nad swym grzechem.



Swe najlepsze mordowałem syny,

Dumne czoło zniżyłem do prochu -

Duch mój w ciemnym - ponurym żył lochu,

A gdy wyszedł - był krwawy i siny -

A gdy wyszedł - był już oślepiony -

Więc dziś pytam Ciebie - czym zbawiony?



W ciemnej dali śpiewa niewiast glosa:

"Głębokości morskie chwalą Pana" -

A za świadka ja biorę szatana,

Że nie świecą nam Twoje niebiosa!

Konający patrzą w Twoje lice -

A ja pytam - gdzie Twe obietnicę?

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Nie chcę Twojej zaprzeczać miłości -

Nie śmiem w tobie szukać nieprawości -

Ale oto łez pełno w mej czarze -

Bije północ na grobów zegarze -

Szepcą próchna pod mymi stopami:

- Ojcze - Ojcze - zmiłuj się nad nami!



Rozpłakały się ostatnie dźwięki

W oczekiwań przeraźliwe jęki:

Ha - daremno - daremno - daremno...

Wszędzie głucho i straszno - i ciemno...

Krzyk ogromny w moim sercu bije,

Niby orzeł ślepy - obłąkany.



Krzyk ogromny wyciąga swą szyję -

Na niej dzwonią zrdzewiałe kajdany -

A rozdarte krwawiące źrenice

Patrzą w pustkę - i mrok - i tęsknicę.







A wtem cicho opadły zasłony

Niby z trumny powleczonej kirem:

Przez niebiosa leci krąg czerwony

I trzy gwiazdy błyszczące szafirem -

I mąż dziwny - z oblicza kometa -

I gołębie śnieżne Parakleta.



A naprzeciw biegnie człek bezpióry,

Sypiąc grudą w one ptactwo wieszcze,

I tak jęczy: "Przeklęte augury!

Nam wnętrzności szarpią wroga kleszcze,

A wy ciągle - swe Znicze i cudy -"

Wtem zahuczał głos straszny: 

O ludy!



I krew nagle mi zakrzepła trwogą,

Kiedym ujrzał, jak popioły wstają.

I jak wszystkie poszły górną drogą -

Na wyżynach Te Deum śpiewają -

Ja sam jeden - jak proch leżę mamy -

Jako ołtarz pusty - bezofiarny.



Zasyczały we mnie czarne węże

I skąsały me serce drgające.

Alleluja - słyszę gdzieś grające...

Jeszcze Polska - słyszę gdzieś oręże...

Nadaremno! w nicości ma przystań -

O jak strasznym jest zgon bez zmartwychwstań!



Upiór leży na świata widowni -

I nie mogąc powstać - gryzie ręce -

Oczy świecą w kształt gasnącej głowni -

Gdy zagasną - koniec będzie męce -

Bogdaj prędzej - bogdaj prędzej w zgonie...

. . . . . . . . . . . . . . . . .

Pocałunki czuję na swym łonie -

Jakieś ciepłe mnie ręce uniosły,

Jakieś jasne budzą mnie oblicza -

To wy, Piasty? to wy - boże posły?

To wy - wieszcze ze świątyni Znicza?

Oh nie budźcie - Ona także w grobie

A grób milczy...



- Wstań - ona jest w tobie!

I powstałem. A białe gromady

Szły w ogromne, bezkresne przestworza -

Bracia moi - od morza do morza!

- A gdzież inni? 

- Już poszli na zwiady...

- A tyś kto jest? 

- Nie poznajesz Rusa?

- A chorągiew czy nasza? 

- Chrystusa.

Więc nie złudą jest chrześcian przymierze?

Więc zwyciężył ten promień miłości?

Razem idźmy, o bracia, w radości -



Rozerwijmy na piersiach pancerze -

Niechaj zabrzmią - na świat cały - grania -

Dzwony duchów - dzwony 

Zmartwychwstania!

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Chwała Bogu na niebie - 

Chwała!

Dobrym ludziom na ziemi - 

Sława!

Wszystkim braciom cierpiącym - 

Sława!

Za miłość konającym - 

Sława!

Roty duchów ogniste - 

Sława!

Lecę ku Tobie - Chryste - 

Sława!



... Już zaświtały zorze - 

Sława!

... Bóg dopomoże - 

Amen.