Kto jestem? wie tylko ten,

który wie, iż mnie wcale nie ma.

Śni mnie ktoś, jakby ciężki sen -

płacze ktoś o mnie pod brzozami trzema!

Imię Jezus powtarzam wśród nocy,

imię Jezus powtarzam, gdy płaczę -

imię Jezus powtarzam, gdy kracze

nad mogiłą moją ptak niemocy!

Imię Jezus napełnia moich serc komorę,

imię Jezus mam na każdym głazie,

imię Jezus zamienia mię w świętą potworę,

która idzie przez sady i kwitnące bazie.

Imię Jezus na wirchu mam księżyca góry,

którem wyrył, zanim ziemia ta była ognista!

imię Jezus wymawiam wśród życia tortury -

w domu obłędu, gdzie droga jest ciernista.

Imię Jezusa kocham nad lice kochanki,

nad jeziora, nad lasy i nad świtania -

imię Jezus wprowadza mię w szranki

rycerzy bożych - Zmartwychwstania!

O, tajemnicze -

Ciebie z rąk gwiezdnych odbieram - i lśnień

w moim sercu nie obliczę!


Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni

i moje serce, jakby fala, łka mi

i słyszę - cicho szepcą Twoi ucznie smutni.



Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach -

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych -

wtem, jakby światy mi roztęczył się w oczach

i jakby kwiaty szumią w stepach wniebowziętych:

tak-żeś się cieszył, gasnąc - tak radował w Panu,

konając - i czułem ból Twojego ciała

i dusza moja - ach, gorzko płakała,

żeś jej tam nie wziął -jak kłos zżęty z łanu

i rzucony na drogę pod żelazne koła

w pył...